Прекинот на огнот траеше еден месец. Толку. А потоа сѐ повторно тргна по познатата спирала: напад, жртви, одмазда, ново заострување. Овојпат САД удрија по Иран, откако ирански напад уби двајца американски војници во Јордан.

Американската команда Сентком соопшти дека воздушните операции започнале во 18 часот по источноамериканско време во сабота, по наредба на претседателот Доналд Трамп. Целта, според воената команда, била двојна – „дополнително да се намали способноста на Иран да го загрозува трговскиот бродски сообраќај” низ Ормускиот теснец, и брзо да се казни Иранската револуционерна гарда за нападот во Јордан.

Ормускиот теснец не е случајно споменат. Низ тој тесен премин минува значителен дел од светската нафта, и секое заострување таму веднаш се чувствува на глобалните пазари. Кога големите играчи се степаат таму, последиците патуваат далеку – многу подалеку од Персискиот Залив.

Иранските државни медиуми пренесоа дека американските сили удриле во близина на Сирик, во јужен Иран, засега без пријавени жртви или оштетувања. Врховниот водач ајатолахот Мојтаба Хамнеи порача дека „благородниот ирански народ и Фронтот на отпорот подготвиле незаборавни лекции” за американскиот противник кој се обидува со ново заострување.

Насилството доаѓа по колапсот на едномесечниот договор за прекин на огнот минатата недела. Од почетокот на конфликтот кон крајот на февруари, бројот на загинати американски војници се искачи на 16, а над 420 се ранети. Иранската револуционерна гарда презеде одговорност за напади врз американски позиции низ регионот, вклучувајќи Кувајт и Бахреин.

Секоја страна брои жртви, секоја страна ветува одмазда, а прекинот на огнот се покажа само како пауза за преземање здив. Балканот ја знае оваа логика предобро – таа во која секој удар е „одговор” на претходниот, и никој не се сеќава кој прв удрил. Прашањето е дали некој воопшто уште бара излез, или сите само чекаат кој ќе удри следен.