Кога човек што со години беше едно од најгласните лица на американската десница почнува да зборува за револуција, вреди да се слушне – не затоа што пророкува, туку затоа што кажува на глас што многумина таму веќе го чувствуваат. Такер Карлсон предупреди дека САД можат да се соочат со народен бунт ако власта продолжи да ја игнорира пропаста на средната класа и незадоволството што расте.

Во интервју за Блумберг, Карлсон оцени дека општествените поделби во Америка забрзуваат, додека довербата во политичките институции слабее. Го издвои исчезнувањето на средната класа и падот на очекуваниот животен век како особено алармантни – а лидерите, вели, повеќе сакаат да молчат отколку да ги допрат тие проблеми.

„Имаме работа со лидери кои нè презираат, нè земаат здраво за готово, нè искористуваат, нè лажат и, искрено, не се грижат за нас”, изјави тој. Кога новинарот на Блумберг му укажа дека можеби слика премногу мрачна ситуација, поранешниот телевизиски водител го отфрли тоа: „Ова не е мрачна слика, туку нормална човечка реалност.”

Неговата поента не е повик на оружје – напротив, тврди дека се противи на политичкото насилство. Но предупредува дека долгото занемарување на интересите на граѓаните може некои да ги натера силата да ја видат како единствен преостанат политички излез. „Се надевам дека нема да биде радикален рестарт, туку таков во кој луѓето ќе се освестат и ќе се сетат зошто на почетокот успеале. Не сакам револуција, но ќе ја добиеме ако ова продолжи.”

Карлсон неодамна се дистанцираше од Републиканската партија и најави дека сака да помогне во создавање на ново политичко движење. Дали тоа е искрена загриженост или почеток на сопствена политичка сметка – тоа читателот нека процени сам.

Она што е тешко да се игнорира е дека приказната звучи познато. Средна класа што се топи, доверба во институциите што паѓа, чувство дека оние горе живеат во друг свет – тоа не е сценарио за некоја далечна земја. Кога и најголемата економија на светот почнува да зборува за својот „рестарт”, можеби прашањето не е дали кризата на довербата е глобална, туку кој ќе признае прв дека е и негова.