Додека Вашингтон и Техеран мерат сила преку удари и танкери во пламен, некаде подалеку од камерите се брои друга сметка – онаа во човечки животи. Американскиот Пентагон соопшти дека вкупниот број загинати американски војници во речиси петмесечниот конфликт со Иран се искачил на седумнаесет.

Последните двајца загинаа во ирански напад врз воздухопловната база во Јордан. Меѓу нив и деветнаесетгодишна војничка од Тексас – возраст на која повеќето луѓе тукушто завршуваат средно. Одговорност за нападот презеде иранската Револуционерна гарда. Четворица други војници беа ранети и хоспитализирани, а подоцна отпуштени.

Седумнаесет мртви за пет месеци војна што никој не ја објавил гласно

Ова се првите американски жртви од ирански напади од март наваму. Пентагонот потврди и смрт на војник при контролирана детонација на соборен ирански дрон, како и пронајдени останки по еден војник претходно пријавен како исчезнат во борба. Формален пренос на останките на четворица војници е закажан за средата.

Хронологијата од почетокот на годината е нижа од погреби. Во март шестмина резервисти загинаа во директен ирански напад врз оперативен центар во пристаништето Шуаиба во Кувајт. Неколку дена подоцна почина наредник од повреди во Саудиска Арабија. На дванаесетти март уште шестмина загинаа во пад на авион-цистерна КЦ-135 во западен Ирак – тој пат не од непријателски оган, туку од несреќа. Војната наплаќа и кога не пука.

Отворени за разговор – додека паѓаат ударите

И тука доаѓа делот што ја прави сликата апсурдна. И покрај ескалацијата, американски претставници преку викендот изразија надеж за дипломатско решение. Државниот секретар Марко Рубио изјави дека САД „остануваат отворени” за разговори, а иранската страна покажа спремност. Претседателот Доналд Трамп пак коментираше кратко: „Многу е тажно. Страшно е кога вакви работи се случуваат.”

Тажно, страшно – и сепак ударите продолжуваат десетта ноќ по ред. Ако двете страни се „отворени за разговор”, кој тогаш ги држи прстите на копчињата? Балканот добро ја знае оваа реченица: секој сака мир на глас, а на терен никој не сака да биде првиот што ќе ја спушти раката. Прашањето не е дали има волја за разговор – туку зошто седумнаесет ковчези мораа да дојдат пред таа волја воопшто да се спомене.