Прекинот на огнот траеше точно онолку колку што трае едно ветување во воена криза – неколку дена. Иран лансираше повеќе балистички ракети кон американската воздухопловна база „Мувафак ал-Салти” во Јордан, а Централната команда на американските вооружени сили соопшти дека сите проектили се пресретнати, без загинати и без материјална штета.

Според соопштението, ракетите ги лансирале сили на Корпусот на чуварите на Исламската револуција, и тоа директно од иранска територија. „Обид за изненаден напад врз американските сили распоредени на Блискиот Исток”, гласи официјалната формулација. Базата кај Ал Азрак, стотина километри источно од Аман, држи американски борбени авиони, хеликоптери, беспилотни летала и логистички единици.

Тајмингот е она што овде зборува погласно од ракетите. Ова е првиот ирански удар со балистички ракети врз американска база откако Доналд Трамп во петокот ги запре нападите врз Иран за да остави простор за преговори. И се случи само неколку часа откако Трамп во Белата куќа се сретна со Бенјамин Нетанјаху, а главна тема беше токму Иран.

Трамп претходно изјави дека Вашингтон води „многу сериозни разговори” со Техеран, но предупреди дека војската ќе продолжи со силни напади ако преговорите не дадат брз резултат. Значи двете страни истовремено велат дека преговараат и држат прст на чкрапалото. Кој од двата сигнала е вистинскиот?

Бројките ја рушат сликата за „затишје” уште побрзо. Од почетокот на јули Иран девет пати гаѓал цели во Јордан со ракети и дронови. Во еден од претходните удари е погоден објект со американски војници, имало и загинати и ранети. Во јорданските воени објекти моментално се распоредени околу 4.000 американски војници.

Истовремено, американски и саудиски борбени авиони удрија складишта оружје и логистички позиции на проирански групи во источен Ирак. На тоа, тврди американската команда, му претходеле повеќе од 30 напади со дронови за 72 часа по наредба на иранската Револуционерна гарда. Пресметката тече и додека дипломатијата официјално седи на маса.

Останува една неудобна аритметика. Ако сите ракети биле пресретнати и нема ниту една жртва, зошто воопшто се лансирани? Одговорот веројатно не е воен, туку преговарачки: удар што не убива никого, но покажува дека чкрапалото сè уште работи. Балканот ја знае оваа сцена напамет – се преговара додека се пука, и потоа некој ќе објасни дека сето тоа било „притисок за мир”.