Макондо не постои. Тоа е првото што треба да се знае пред да се тргне по неговите траги, и токму затоа патувањето низ Колумбија по стапките на „Сто години самотија” функционира подобро отколку повеќето литературни турнеи. Не бараш адреса. Бараш пејзаж од кој една книга се родила.

Поводот е втората сезона на серијата, чиишто први седум епизоди излегоа на 5 август, а завршницата е закажана за 26 август. Приказната влезе во последните генерации на семејството Буендија, а со неа се менува и самиот град. Оној Макондо што го гледаме е изграден од нула во департманот Толима, близу до општината Алварадо, на околу 17.000 квадратни метри со над сто одделни градби.

Сценографијата е замислена како жив организам. Улиците, куќите и дуќаните се менуваат како што одминуваат децениите, од конструкции од кал и трска кон колонијален и републикански стил, следејќи го подемот и пропаѓањето на местото. На некои фасади имињата се почит кон роднините на Габриел Гарсија Маркес. Сетот не е отворен за посетители, но Алварадо, на 28 километри од Ибаге, во меѓувреме стана место кон кое фановите одат како на поклонение.

Вистинскиот почеток, сепак, не е таму.

Ако сакаш да го разбереш Макондо, тргнуваш од Аракатака, на околу 80 километри од Санта Марта. Тоа е местото каде Маркес го поминал детството и каде почнала да се обликува сликата што подоцна ја овековечил. Куќата-музеј е реконструкција на семејниот дом и низ неа се препознаваат ликови и настани од романот. Наоколу има мурали, скулптури и упатувања кон делото на секој чекор.

Гарсија Маркес живеел таму само до осмата година. Тие први спомени биле доволни за сè што напишал потоа. Влијанието на книгата е толкаво што во 2006 година на референдум се разгледувало општината да го смени името во Макондо. Предлогот не поминал, но самата идеја кажува доволно за односот меѓу литературата и реалноста таму.

Оттаму патот се шири низ земјата. Во Ла Гуахира се пустини, дини и хоризонти што не завршуваат – Кабо де ла Вела, дините на Тароа и културата на народот вајуу, еден од симболите на колумбиското Карипско крајбрежје. Југозападно, Сесар и планината Периха нудат сосема спротивна слика: планини под густа вегетација и близина на Ваљедупар, престолнина на музиката ваљенато.

Патувањето завршува во Кундинамарка, со лагуни, водопади и шуми. Меѓу најпосетуваните точки се лагуната Гватавита, врзана за легендата за Ел Дорадо, и водопадот Ла Чорера, еден од највисоките во земјата. Двете се лесни излети од Богота.

Македонски читател што ја отвори книгата на седумнаесет години и се изгуби во имињата на четири генерации Буендија тешко ќе стигне до Аракатака. Но постои нешто познато во приказната за место кое светот го знае само преку тоа што еден писател го запишал. Балканот има доволно села што ги знаеме исклучиво по книгите. Разликата е што кај нас никој не се обидел да им го смени името по романот.