Тортата на Рита Хејворт летала со авион од Париз до Кан. Не поради каприц на невестата, туку затоа што пекарите одлучиле дека тоа ќе биде нивниот подарок за венчавката на 27 мај 1949 година со принцот Али Кан. Дизајнот бил едноставен – цветови од шлаг и испишани имињата „Маргарита и Али” со датумот. Едноставноста завршувала таму: тортата ја делеле над петстотини гости, покрај шестотини шишиња шампањ и дваесет килограми кавијар. Невестата, инаку, била во сино, не во бело.

Тортата е единствениот дел од свадбата што мора да се потроши. Фустанот се чува, накитот се наследува, фотографиите остануваат. Тортата постои за да исчезне, и токму затоа ѝ обрнувале толку внимание.

Најамбициозната од сите била онаа на Грејс Кели и принцот Ренје од Монако, 19 април 1956 година. Шест до седум ката архитектонско чудо, со колони, рози, фигури од шеќер што претставувале воени и морнарички ознаки, монегашки мотиви и ангели на врвот. Во тоа време тортата не била десерт, туку изјава за состојбата на една држава.

Елизабет Тејлор на 6 мај 1950 се венчала со Конрад Хилтон помладиот во Бел Ер, а тортата имала пет ката со фестони и рози од крем. Ја делеле седумстотини гости. Фустанот ѝ го дизајнирала Хелен Роуз од костимографскиот оддел на студиото – деталот што најмногу кажува за тоа чија точно била таа свадба.

Џули Ендрјус се венчала на 10 мај 1959 во Сари со Тони Волтон, кој ѝ го дизајнирал и фустанот. Тортата била квадратна, на три ката, со извезени рози, иницијали на двајцата, колони, сцени со танчери, свежо цвеќе и ленти. Волтон извезол рози и на фустанот и на тортата, што е барем поконзистентно од повеќето свадби.

Миа Фароу и Френк Синатра, 19 јули 1966, хотел Сендс во Лас Вегас: три ката во розови тонови, римски колони, лебеди, бели фестони со розови завеси и ливчиња од рози. Деби Рејнолдс и Еди Фишер, септември 1955 во Њујорк, добиле пет ката со фестони, бисери, цвеќе и срца. Ширли Темпл се венчала на 18 септември 1945 на седумнаесет години – три ката во целосно бело, со срца, лебеди и бисери, а пред црквата се собрале пет илјади луѓе.

Најнеобичната е таа на Џоан Крофорд и Алфред Стил во Лас Вегас, мај 1955. Три мали ката, многу шлаг, дискретна боја и – за прв пат меѓу овие свадби – фигурки на врвот покрај срце од тил. Тоа била нејзината четврта венчавка, тајна церемонија пред општински судија, а тој бил претседател на Пепси.

Зад сиот тој шлаг стои една работа што ретко се кажува: ниту една од овие торти не била избрана од невестата сама. Зад секоја стоело студио, дворец, компанија или хотел што сакал сликата да излезе како што треба. Кај нас свекрвата ја има истата функција, само без буџет за кавијар.