Германија има над 12.000 езера, а последниве години бројката расте. Не затоа што дождело повеќе, туку затоа што некој решил да наполни со вода дупки од кои претходно вадел јаглен. Регионот Лужица, на околу 140 километри јужно од Берлин и 60 километри северно од Дрезден, денес го викаат „германското езеро Комо”. Вештачка верзија, се разбира.

Приказната зад тоа име е поинтересна од самото име. Од средината на деветнаесеттиот век овде се копал лигнит. Од земјата се извадени над две милијарди тони кафеав јаглен, на длабочини до шеесет метри. Тоа значи дека регионот бил еден од оние што ги знаеме и на Балканот: пејзаж што се јаде однатре за да работи индустријата, со села што живеат од рудникот и умираат со него.

Од рудник до 23 езера

Од средината на деведесеттите, регионалната компанија за рударска администрација почна постепено да ги полни поранешните копови. Резултатот е воден систем од 23 езера на површина од над 13.600 хектари, со амбиција да стане најголемиот вештачки езерски пејзаж во Европа. Планот е десет од нив да бидат поврзани со пловни канали. Од ова лето, пет веќе се.

Првото отворено за туризам беше Зенфтенбергското езеро, со 1.300 хектари и со плажи што носат сино знаме за квалитет на водата. Има пристаниште отворено во 2013 година, мол долг 80 метри и патека што ја обиколува целата водена површина, за велосипед, пешачење или ролери. Второто, Гајерсвалдер, е познато по ветровите и по кајтсурфот, а неговата најфотографирана слика е бело-црвениот светилник висок 18 метри со куќички зад него, во кои се сместени хотел со четири ѕвезди и ресторан.

Од таму, преку каналот Барбара, се стигнува до Партвицер, со борови шуми наоколу и полуостров долг два и пол километри што го дели езерото речиси на два дела. Тука е и првата пловечка куќа за одмор во целиот регион. Последно за пловидба и капење се отвори Седлицер, чиј симбол е челична кула висока триесет метри со зарѓавена црвеникава боја, што намерно потсетува на индустриското минато. Од таа гледница се гледаат три езера истовремено.

Виното на падината и една вистина за наследството

Кај езерото Гросрешен стојат три коцкести згради поврзани со тераси, што служат како гледница и како музејски простор за историјата на регионот. До нив е семејната винарија Вајнвобар, чие мало лозје е единственото во Бранденбург засадено на стрмна падина. Од 2012 година таму садат хибридни сорти отпорни на габични болести, берат исклучиво рачно и прават моносортни вина. Организираат и обиколки со дегустација.

Ова не е приказна за плажа. Ова е приказна за тоа што правиш со земјиштето откако индустријата ќе замине. Германците вложија триесет години и голем буџет за да претворат рударски копови во водена површина со банка знаменитости, хотели и туристичка организација што ги брои посетителите. Балканот има свои копови, свои напуштени рудници и свои дупки во земјата што чекаат некој да одлучи што со нив. Дали кај нас некој воопшто ја поставува таа пресметка?

Езерото Седлицер, инаку, добило и посебна дозвола да функционира како место за слетување на хидроавиони. Амбицијата е јасна и не се крие: сакаат да станат луксузна дестинација, како вистинското Комо. За тоа ќе им треба уште многу, но фактот дека на дното од тие езера некогаш имало јаглен веќе не се гледа од водата.