Сивири на Халкидики е име што половина Македонија го знае напамет. Летувалиште, редовна дестинација, место каде секој втор познава некој што бил таму. Оваа недела едно семејство таму го изгуби домот целосно, а пред камерите на грчката државна телевизија успеаја да кажат само едно: „Изгубивме сè.”

Од сето она што го граделе со години, успеале да спасат едно куче. Куќата, работите, сето друго остана внатре. Тоа е целата вест, и нема потреба од ниту еден збор повеќе за да се разбере што значи.

Пожарот во Сивири е дел од многу поголема слика. Грција оваа сезона повторно гори низ повеќе фронтови, а Халкидики – полуостровот на кој сообраќајот во август се брои во стотици илјади посетители – е точно она место каде густината на луѓе и сувата борова шума прават најопасна можна комбинација.

Прашањето што секоја година го поставуваме подоцна од што треба

По секој ваков пожар доаѓа истиот циклус: гаснење, изјави, ветувања за нова опрема и нови авиони. Потоа доаѓа октомври и темата се затвора до следниот јуни. Колку пати треба да се повтори истата сезона за противпожарната подготовка да престане да биде летна импровизација и да стане нешто што работи цела година?

За читател од Македонија ова не е далечна вест. Халкидики е четири-пет часа со кола, и во август таму има македонски регистарски таблички на секое паркиралиште. Кога гори Сивири, гори место каде голем дел од нашите луѓе поминале некое лето.

Двајца луѓе останаа без покрив над главата, а грчките служби продолжуваат да се борат со огнот. Сè друго – анализите, статистиките, споредбите со минатите години – може да почека. Некој сега нема каде да се врати.