Истиот ден кога Фатен Бен Омар Ел Азизи се удавила обидувајќи се да доплива до Сеута, нејзината мајка добила телефонски повик од шпански службеник. Визата на нејзината ќерка била одобрена.

Фатен имала 26 години и играла фудбал за Магреб Атлетико Тетуан, во регионалната женска лига во Мароко. Загинала на 30 јули, меѓу околу 150 луѓе кои тој ден се обиделе да ја поминат границата кон шпанската енклава. Според организацијата за права на мигрантите Каминандо Фронтерас, најмалку 141 лице загинало при обидите за преминување во текот на јули – удавени или згмечени на копнената граница. Најголемиот дел од нив биле помлади од 35 години.

Дваесет и пет евра по победа

Од фудбалот не се живееше. Фатен земала околу 25 евра за победа, а за пораз – ништо. Нејзиниот тренер раскажува дека уживала во тренинзите: вторник на теренот, четврток на плажа во близина на Тетуан.

За да ја издржува семејството, работела и на најстарите гробишта во Тетуан – чистела гробови и им продавала на посетителите гранчиња босилек, кои во муслиманската традиција се врзуваат со благослов за починатите. Нејзината мајка Џамила го кажува тоа што нема потреба од дообјаснување: сонувала да стигне до Европа преку фудбалот.

Бројката што ја објаснува границата

Речиси 40 отсто од Мароканците на возраст од 15 до 24 години лани биле невработени. Минималната плата во приватниот сектор се движи околу 300 евра месечно. Низ земјата избувнаа најголемите протести од Арапската пролет во 2011 година, со едно барање кое не бара многу толкување: пари за здравство и образование, наместо за скапи стадиони за Светското првенство во 2030 година, кое Мароко ќе го биде домаќин заедно со Шпанија и Португалија.

Држава која гради стадиони за турнир од кој светот ќе гледа три недели, додека нејзините дваесетгодишници влегуваат во море затоа што на копно ништо не ги чека – не произведува несреќи. Произведува предвидлив исход.

Она што остана

Џамила никогаш не знаела дека нејзината ќерка воопшто поднела барање за виза. Се сомнева дека Фатен се обидела преку неофицијални канали и не очекувала дека ќе биде одобрена – што прави одлуката за преминот уште потешка за објаснување.

Потоа дознала дека и другите две нејзини деца тргнале истиот пат. Најстариот син стигнал до Сеута и се јавил. За 14-годишната ќерка, за која се верува дека влегла на шпанска територија, сè уште нема известување. Реченицата со која мајката завршува не бара коментар: сега сум сама, без моите деца.

Визата на Фатен била одобрена. Документот постоел. Само стигнал еден ден подоцна од морето – и тоа е целата разлика меѓу процедура и живот.