Кога едно име ќе се врати од Африка и веднаш се појави на состанок со Владимир Путин, тоа не е кадровско прашање. Тоа е најава за темпо.

Станува збор за генералот Сергеј Суровикин, кој во претходната фаза на војната командуваше со руските сили во Украина. Неговото име остана врзано за сосема поинаков начин на водење операции – посилно поврзување на дејствата на авијацијата, ракетните сили и единиците на земја. Со други зборови, за начин што личеше помалку на бавно грицкање, а повеќе на удар.

Неговото враќање, како и наводниот состанок со Путин, го оцени пензионираниот американски полковник Даглас Мекгрегор, поранешен советник на американскиот министер за одбрана, во разговор со професорот Глен Дизен. Неговата теза е дека Москва можеби се подготвува за многу пожестока фаза.

Што стои зад комбинацијата

Мекгрегор ги врзува три работи: можни промени во рускиот воен врв, големите сили што Москва сѐ уште ги држи во резерва, и проценка дека опасноста од директна европска интервенција во Украина денес е помала отколку порано. Токму таа комбинација, според него, би ѝ дозволила на Русија да отстапи од досегашното бавно и методично напредување и да се обиде значително да ги забрза операциите.

Во дел од рускиот воен и јавен простор кружат информации дека мандатот на началникот на Генералштабот Валериј Герасимов би можел да заврши кон средината на септември. Официјална потврда за таква одлука нема, и тоа вреди да се повтори. Самиот Мекгрегор изразува сериозна резерва дека токму Суровикин би го наследил – смета дека Москва можеби ќе избере генерал од копнените сили. Герасимов, пак, во истиот тој простор се врзува за побавниот и пометодичен пристап. Ако врвот навистина се менува, значи дека тој пристап повеќе не е добредојден.

Одеса, не Харков

Анализата инсистира на еден географски приоритет: Харков како цел може да почека, Одеса не може. Контролата над градот на Црното Море би ја преобликувала целата воена, логистичка и политичка слика на јужна Украина и би значела тежок удар врз поморската позиција на Киев.

Само што таква операција не се импровизира. Бара огромни подготовки – преместување на системите за противвоздушна одбрана и градење на далеку поголем капацитет за снабдување на операции на далечина. Тоа не е нешто што се крие. Ако почне подготовка од тој обем, ќе се види.

Зошто Полска е во оваа сметка

Најделикатниот дел од проценката е тврдењето дека Русија сѐ повеќе се сомнева оти европските членки на НАТО директно би влегле во судирот доколку украинските линии брзо попуштат. Во тој сценарио Полска е централна, бидејќи нејзината територија би била главната база за опрема, снабдување и распоредување единици.

Тука треба чиста глава. Ова е проценка на еден пензиониран американски полковник, не разузнавачки извештај и не официјална позиција. Мекгрегор со години застапува ставови што се остро спорни во западните воени кругови. Но проценката вреди да се слушне токму заради тоа што ја открива – логиката во која противникот се мери според тоа дали некој ќе се вмеша, а не според тоа што е точно.

Спомнати се и бројки за руски резервисти во обука и за присуство на севернокорејски војници, кои се движат низ анализите без независна потврда. Ги пренесуваме како тврдење, не како факт – разликата е важна, бидејќи во оваа војна бројката прво е оружје, па дури потоа податок.

И времето, буквално

Крајот на анализата е речиси комичен по тоа колку е приземен. Септември се посочува како можна пресвртница, а исходот делумно зависи од – дождот. Ако тешките врнежи не го претворат теренот во кал, руските сили би можеле да водат значително поинтензивни операции во тој период.

Милијарди во опрема, генерали што се враќаат од Африка, аналитичари што ги мерат намерите на цели континенти – и на крајот сето тоа удира во прашањето дали ќе се раскисне земјата. Балканот ја знае таа поука од своја историја: планот е онолку добар колку што дозволува теренот.