Индиски стартап стар три години собра 37 милиони долари (околу 32 милиони евра) за да ги натера дроновите да превезуваат стока поевтино од камион. Рундата ја предводи Greenoaks, а меѓу инвеститорите се DoorDash, Lightspeed и Lachy Groom. Помалку од година претходно фирмата зеде 8,65 милиони – вкупно речиси 50 милиони за стартап што сè уште речиси нема приход.

Заклучокот што го продава Airbound е поедноставен отколку што звучи. Обичниот авион троши најмногу енергија носејќи се самиот себе, не товарот. Основачот и извршен директор Наман Пушп вели дека решението е дронот да тежи помалку од она што го носи. Сегашниот модел, наречен TRT, тежи околу 1,5 килограм и носи еден килограм. Следниот, во развој, треба да тежи три килограми и да носи пет.

Формата е чудна намерно: дронот полетува и слетува вертикално, исправен како ракета, па потоа се превртува во хоризонтален лет. Тоа значи дека нема потреба од писта – а писта е токму она што недостига насекаде каде оваа технологија би имала смисла.

Бројките од терен се поинтересни од бројките од инвеститорите. Airbound има изведено над 13.000 автономни летови во Бенгалуру и Гунтур, од кои над 1.000 за болничката мрежа Narayana Health, превезувајќи примероци за анализа. Четири километри за седум минути. Со камион, вели Пушп, истите примероци патуваат три до пет часа – затоа што прво се чека да се насоберат доволно за да има смисла возењето.

Тоа е деталот што вреди да се задржи. Дронот не победува затоа што лета побрзо од автомобил, туку затоа што не чека. Логистиката на Балканот ја знае истата математика напамет: проблемот речиси никогаш не е брзината на возилото, туку колку време товарот седи и чека друг товар.

Амбицијата оди понатаму – мрежа што поврзува три града во индиската држава Андра Прадеш, со цел 10.000 летови дневно. За тоа треба помеѓу 250 и 1.000 летала. Договорот со владата на државата не носи ниту пари ниту субвенција, само работа врз регулативата. Што е и најголемата пречка: без дозвола за летање надвор од видното поле на операторот, ништо од ова не се скалира.

Пушп не се преправа дека фирмата заработува. Над 150 вработени, фабрика од 4.000 квадратни метри во Бенгалуру, и реченица што ретко ја кажува некој што штотуку зел 37 милиони: „Целта е да бидеме гигант за неколку децении, не да направиме приход што побрзо.“

Искрено – но и удобно, кога инвеститорите плаќаат за чекањето. Прашањето што останува не е дали дронот може да го однесе пакетот. Тоа веќе е докажано 13.000 пати. Прашањето е дали некој ќе плати за тоа доволно, пред парите од Greenoaks да истечат.