Човекот што ги градеше дата центрите на OpenAI си замина минатата недела. Се вика Крис Малоун, дојде во март лани, а пред тоа поминал речиси пет години во Meta и повеќе од една деценија во Google. Значи: не е човек што бега од голем проект затоа што не знае како се работи.

Тајмингот е она што боде очи. Малоун ја водеше најскапата операција во фирмата – изградбата на дата центрите преку кои поминува целата приказна за вештачката интелигенција. Дојде набргу по стартот на Stargate, иницијативата за американски дата центри што ја промовираше администрацијата на Трамп, а во која OpenAI фигурира заедно со Oracle, Nvidia, SoftBank и Microsoft. Во бранша каде секој сака да гради што побрзо, местото што тој го држеше е меѓу најгледаните во индустријата. Оттаму никој не заминува случајно.

Од OpenAI велат дека „неодамна ја реорганизирале“ својата инфраструктурна организација „за да го поддржат обемот и темпото на работата“, и дека имаат „силен, длабоко искусен тим за дата центри“. Формулација што не кажува ништо, но кажува многу. Според пишувањето на Wall Street Journal, во таа реорганизација Малоун престанал да известува директно до претседателот Грег Брокман и почнал да известува до потпретседателот Сачин Кати. Кога човек што одговарал на врвот одеднаш одговара на едно скалило пониско, обично не се работи за организациска естетика.

И тука доаѓа бројката што ја прави приказната поголема од еден човек: тринаесет високи раководители заминале од OpenAI оваа година, според пресметката на Business Insider. Пред две недели ја замени својата директорка за приход Денис Дресер, која издржа некои осум месеци. Два дена претходно замина Бред Лајткап, еден од најдолгогодишните луѓе во фирмата и нејзин оперативен директор, кој рече дека „почнува нешто ново“ без да каже што. Месец пред нив замина Фиџи Симо, фактички втор човек на фирмата, поради хронична болест.

Списокот продолжува и на местата каде би требало да се внимава највеќе. Во јули замина шефицата за етика Клое Бакалар, а минатата недела се објави дека фирмата го распуштила тимот за подготвеност – единицата чија работа беше да проценува дали моделите можат да предизвикаат катастрофални последици. Значи, додека надвор се води расправа колку овие системи се безбедни, внатре токму тие столчиња се празнат први.

Брокман се жали дека рефлекторот врз неговата фирма е толку силен што „секое заминување се разгледува на начин на кој инаку не би било“. Тоа е убава реченица, но не објаснува зошто тринаесет луѓе во една година решиле да се разгледуваат од надвор. Особено сега, кога излегувањето на берза, првично очекувано оваа година, е одложено за 2027-та и се појавуваат сомнежи дека вредноста на фирмата не се совпаѓа со профитабилноста.

Балканскиот читател ова го знае напамет од друг терен: кога од една институција во кратко време заминуваат сите што знаеле како работи, објаснувањето секогаш е дека станува збор за „реорганизација“. Прашањето што останува е поедноставно од сите изјави – што знаат тие што си одат, а ние не?