Дваесет и двегодишниот Гленвуд Ерл Пајшер славел дваесет и први роденден на пријател. По неколку барови, тргнал кон станот на пријателот за да продолжат. Погрешил врата. Обидел да влезе, сопственикот на куќата ја повикал полицијата.

Кога полицаецот Шон Ферел стигнал, Пајшер седел на задната тераса. Ферел му наредил да ги покаже рацете и да легне. Според обвинителството, Пајшер ги кренал рацете и тргнал кон него – од околу шест метри. Полицаецот пукал двапати во градите.

Сето тоа е снимено со камерата на телото на полицаецот. Не постои втора верзија на настанот; постои снимка.

Верзијата што не издржа

Ферел подоцна на друг полицаец му кажал дека „типот го нападнал, викал и не сакал да легне“. Снимката од камерата го покажува спротивното. Обвинителството е категорично: „Ова не беше законска употреба на смртоносна сила.“ Полицаецот имал и нелетални средства, вклучувајќи електрошокер, кој не го употребил.

Ферел се предаде во вторник. Кауцијата е поставена на 75.000 долари, следното рочиште е на 10 септември. Обвинет е за намерно убиство.

Камерата како единствен сведок

Вреди да се задржиме на еден детал. Без снимката, ова ќе беше збор против ништо – полицаец што тврди дека бил нападнат, наспроти млад човек што не може да зборува. Токму таквите случаи со децении завршуваа без обвинение, затоа што официјалната верзија немаше кој да ја оспори.

Камерите на телото не ја укинаа употребата на смртоносна сила. Но ја укинаа можноста таа да остане неоспорена. Тоа е разликата меѓу обвинение за убиство и извештај што никој нема да го прочита.

Родителите на Пајшер го опишаа синот како „многу грижлив и полн со љубов“. Во следните денови требало да се врати на факултет.