Кога Москва сака да објасни зошто не сака прекин на огнот, не посегнува по Авганистан, ниту по Кореја. Посегнува по нас.

Претседателката на Советот на Федерацијата на Русија, Валентина Матвиенко, ја објасни руската позиција за преговорите со Украина преку една единствена реченица: „Се сеќавате ли на СР Југославија?“ И потоа условот – Русија прифаќа мировни преговори само ако станува збор за сигурен мировен план, таков што ништо слично никогаш нема да се повтори од Украина, таа никогаш да не стане „анти-Русија“ и никогаш да не биде алатка со која Западот се обидува да ѝ нанесе геополитички пораз на Москва.

Балканот како аргумент, не како тема

Забележете што се случи тука. Југославија не е спомената како историја, ниту како жртва, ниту како нешто што некому му се должи објаснување. Спомената е како предупредување – како доказен материјал во руската аргументација дека привремениот прекин на огнот е замка. Целиот наш деведесетти, со сè што носеше, се собра во една подредена реченица во говор за Украина.

Матвиенко тврди дека Москва нема да прифати прекин на огнот кој би послужил само како пауза за обнова на украинската војска, дека договорот мора да биде траен и со гаранции, и дека Русија ќе продолжи со целите поставени на почетокот. Обвини и дека украинските медиуми не ѝ ја покажуваат на својата јавност вистинската состојба на фронтот.

Двете страни го користат истиот регион

Ова не е руска специјалност. Балканот со децении се употребува како реторичка резерва во туѓи расправии – за интервенција и против интервенција, за граници и против граници, за преговори и против преговори. Секој што сака да докаже нешто големо и апстрактно, наоѓа тука готов пример и си го зема без прашање.

Она што ретко се случува е некој од тие што ја користат сликата да праша како изгледаше отспротива. Триесет години подоцна Југославија сè уште е поудобна како аргумент отколку како вистинско место со луѓе кои сè уште живеат со последиците.

Затоа од оваа изјава најмалку интересен е делот за Украина. Најинтересен е тоа колку лесно нечие минато се претвора во нечиј преговарачки адут – и колку малку тоа зависи од нас.

Дали некој воопшто нè прашал дали сакаме да бидеме нечија поука?