Карлос Аргињано на 6 септември полни седумдесет и осум години и сè уште секој ден стои пред камера и готви. Прашан што јаде наутро, дал одговор што нема ништо заедничко со ниту еден од трендовите што му ги продаваат на неговата публика.

„Ми се допаѓа да ставам протеин; речиси секој ден јадам јајце“, вели тој. Покрај јајцето – домат, шунка и кафе. Тоа е сè. Ниту еден прашок, ниту еден додаток, ниту едно име со англиска етикета.

Триесет метри

Она што го прави одговорот интересен е следната реченица. Јајцата му се од сопствени кокошки, а кокошарникот е триесет метри од куќата. Ги прави или како кајгана или како омлет.

Триесет метри е бројка што кај нас сè уште им значи нешто на многу луѓе. Разликата меѓу јајце што има биографија и јајце што има баркод. Тоа не е сентименталност – тоа е единствената проверка што обичен човек навистина може да ја направи сам, без лабораторија и без доверба во етикета.

Останатото од денот

Одење до десет километри дневно, најчесто сам и во тишина. Четириесет и пет минути вежби во сала. И ватсу – опуштање во топла вода, за оние што не го знаат терминот. Кога го прашале што би избрал за последен оброк во животот, одговорил без размислување: нешто со јајца.

Неговиот син Јосеба веќе води по еден ден неделно од емисијата. Тоа е она што вистински кажува колку е внимателно направено сето ова – човекот што уште стои пред камера, веќе почнал да ја предава.

Најбогатата индустрија во светот на здравјето живее од тоа што те убедува дека одговорот е компликуван. Дедо со кокошарник во дворот и десет километри одење дневно нема што да ти продаде – и токму затоа неговиот појадок звучи неверојатно едноставно.