Трет ден, ниту еден брод не помина. Американската морнарица тотално го контролира Ормузскиот Теснец, а командантот Бред Купер тврди дека блокадата била „целосно имплементирана” за 36 часа. Девет бродови се вратиле назад по наредба. Иранските пристаништа се парализирани.

Дипломатија преку посредници

Пакистан се наметна како клучен посредник. Генералот Асим Мунир патуваше до Техеран, а Трамп најави „развој на настаните” во рок од два дена. Преговорите користат „двоколосечна стратегија” со вклучување на Египет, Пакистан, Саудиска Арабија и Турција. Дали ова е вистинска дипломатија или купување време додека носачите на авиони пристигнуваат?

Воено засилување

6.000 војници веќе се на теренот со носачот „Џорџ Х. В. Буш.” Дополнителни 4.200 се очекуваат до крајот на април. Американските планери разгледуваат и можност за десантни операции на иранска територија. Ова повеќе не личи на блокада – личи на подготовка.

Нуклеарната сенка

Директорот на МААЕ Рафаел Гроси не витка: секој мировен договор без „многу детална” верификација на иранските нуклеарни активности е „само илузија.” Меѓувремено, Иран копа влезови кон подземни ракетни бази за време на примирјето. Дали некој навистина верува дека ова завршува со ракување?

Кина на потег

Пекинг ги отфрли обвинувањата за воена помош на Иран и предупреди на „контрамерки” против дополнителните американски тарифи. Трамп, пак, тврди дека Кина е „многу среќна” затоа што блокадата останува отворена за глобалната трговија. Меѓу редови: ова не е само за Иран. Ова е за тоа кој контролира најважниот тесен пролаз за нафта на планетата.

Хезболах сигнализира можно примирје во Либан. Американскиот Трезор наметна нови санкции. А Ормузот остана затворен за ирански бродови, отворен за сите останати – барем засега. На Балканот знаеме дека „засега” е најкраткиот збор пред „повеќе не.”