Порталот „Е-Услуги” на uslugi.gov.mk падна, па се врати. Министерството за дигитална трансформација објасни дека станува збор за „техничка интервенција и надградба на опрема”. Граѓаните кои чекаа документи имаат поинакво име за тоа.

На 21 април дел од електронските услуги беа недостапни – колку долго и кои точно, не е јасно. Министерството најпрво јави дека „се работи на отстранување”, а потоа дека порталот повторно функционира. Помеѓу тие две соопштенија, граѓаните немаа ниту услуга ниту објаснување.

И тука е проблемот: ова не е обична веб-страница. Преку овој портал граѓаните поднесуваат апликации, плаќаат такси, следат постапки и очекуваат институциите да бидат достапни без физички шалтер. Кога системот паѓа, паѓа и довербата во целата дигитална администрација.

Државата годиниве ја продаваше дигитализацијата како главна административна реформа – е-идентитет, електронско плаќање, онлајн апликации, мобилни решенија. Но дигитализацијата не се мери по бројот на објавени услуги, туку по тоа дали тие услуги работат кога граѓаните им требаат.

Клучното прашање е како се планираат ваквите интервенции. Ако надградбата е однапред позната, јавноста заслужува да знае кога ќе трае, колку долго и што да направат оние на кои им е итно. Ако пак е непланиран проблем – институциите мораат да објаснат дали е инфраструктурен дефект, безбедносен ризик или преоптоварување.

Порталот сега работи. Но прашањето не е за еден ден недостапност. Ако државата сака граѓаните навистина да преминат од шалтери на екрани, мора да понуди повеќе од дигитална форма на старата администрација.