Në Bundestagun gjerman ndodhi një shkëmbim që thotë më shumë se çdo fjalim për gjendjen e shpirtrave në Evropë. Kancelari Fridrih Merc deklaroi se „Ukraina mbrohet dhe lufton për lirinë e saj prej më shumë se katër vjetësh" - dhe nga ndenjëset e AfD-së së ekstremit të djathtë u dëgjua e qeshur.

Merc, dukshëm i irrituar, nuk e la të kalonte momenti. U kthye drejtpërdrejt nga ata prej foltores: „Ky është një shenjë e qartë, zonja dhe zotërinj. Ju qeshni me këtë, qeshni me fatin e miliona njerëzve në Ukrainë, e pastaj udhëtoni në Moskë në takime ku shërbehet shampanjë." Një fjali që, me një lëvizje, e lidhi të qeshurën në sallë me politikën jashtë saj.

AfD-ja, e themeluar në vitin 2013, në politikën e jashtme mbron heqjen e sanksioneve ndaj Rusisë dhe ndërprerjen e ndihmës ushtarake për Kievin. Ajo që dikur ishte një qëndrim margjinal sot mbart peshë - partia për momentin prin në sondazhet kombëtare me rreth 29 për qind mbështetje. E qeshura në sallë, me fjalë të tjera, nuk është zëri i margjinës, por i thuajse një të tretës së votuesve.

Dhe këtu është ajo që Ballkani e njeh mirë. Kur qëndrimet për luftën dhe paqen bëhen shkak për të qeshur në parlament, nuk humbet vetëm mirësjellja - është shenjë se një shoqëri nuk pajtohet më as për faktet bazë. A ishte e qeshura drejtuar Mercit, Ukrainës, apo vetë idesë se dikush lufton për liri? Përgjigjja e asaj pyetjeje përcakton drejtimin nga shkon një vend i tërë.