Советот на Општина Чаир донесе одлука две улици во општината да добијат имиња по борци на ОНА – „Командант Тели” и по Зекирија Хасани. Одлуката е усвоена едногласно, но со еден клучен и спорен детаљ: без Бадентерово мнозинство, односно без потребната согласност на претставниците на македонската заедница во советот.

Токму тоа „без Бадентер” е срцето на проблемот. Бадентеровото мнозинство постои за да спречи една заедница еднострано да наметнува одлуки од чувствителна етничка природа врз друга – тоа е еден од темелите на Охридскиот договор. Кога таа заштита се заобиколува, не станува збор само за две табли со имиња, туку за прекршување на самиот механизам што требаше да ги држи меѓуетничките односи под контрола.

Изборот на моментот тешко дека е случаен. Именувањето улици по борци на ОНА, во време кога и онака тлеат тензии, повторно ги отвора раните од 2001 година. Секоја ваква одлука носи порака, а пораката пратена преку заобиколување на договорените правила ретко кога смирува – почесто провоцира.

Се очекуваат реакции од политичките лидери и партиите, а прашањето што виси во воздух е познато и вознемирувачко: ако едната страна може да ги заобиколи правилата денес заради имиња на улици, што спречува која било страна утре да го стори истото за нешто далеку посериозно? Институциите што дозволуваат правилата да се прекршуваат „само овој пат” обично откриваат дека тоа „овој пат” брзо станува секој пат.