Danubi te Batina ra në minus 140 centimetra. Ky është minimum historik për atë pikë matëse, ndërsa në Kroacinë lindore puset filluan të thahen njëri pas tjetrit. Njerëzit që gjithë jetën jetojnë pranë lumit më të madh në rajon tani e masin ujin në centimetra dhe e bartin deri te kopshti me kova.

Familjet nuk mbetën pa ujë të pijshëm - ai vjen përmes ujësjellësit të Baranjës. Por puset, që në ato fshatra kurrë nuk kanë qenë zbukurim por vegël, mbetën bosh. Dhe bashkë me to mbetën bosh edhe kopshtet.

„Kam 40 deri 50 centimetra ujë sepse gjatë gërmimit hasëm në një burim të vogël nga kodra. Pusi im varet nga niveli i Danubit. Sa rritet Danubi, aq rritet edhe uji në pus”, shpjegon Gjuro Mollnar, banor i Batinës.

Kur zhduket edhe përroi

Niveli i ulët i Danubit sivjet mori me vete edhe përroin Karashica, i cili u tha plotësisht.

„Karashica kurrë nuk ka qenë kaq e thatë, gjithmonë rridhte. Tani nuk është, nuk ka ujë”, thotë Mollnari.

Banorët pajtohen se diçka të tillë nuk e mbajnë mend. „Kurrë në jetë nuk ka pasur kohë kaq të thatë dhe nivel kaq të cekët”, vëren Ivan Francuz. Fqinji i tij Ivan Domjanoviç shton se janë ndryshuar edhe rrjedha e ujit edhe gjendja e Danubit.

Problemi nuk ndalet te Danubi. Drava te Osijeku është tre metra më e ulët se vitet e mëparshme. Tre metra nuk janë luhatje sezonale - tre metra janë gjendje e re për të cilën askush nuk u përgatit.

Përditshmëria u reduktua në një fuçi

Kryetarja e komunës Drazh, Valentina Avdiçeviç, konfirmoi se nivelet e ulëta i thanë puset që marrin nga shtresat sipërfaqësore. Batina është e lidhur me ujësjellësin prej dhjetë vjetësh, por uji i pusit mbetet e vetmja gjë që i mban kopshtet gjallë.

„Çdo ditë mbushim një fuçi dhe ujitim me dorë prej saj. Nuk mund ta ujitim gjithë kopshtin, vetëm më të rëndësishmen - specat dhe domatet”, thotë Marija Domjanoviç.

Edita Çatalinac shton se pusi u thahet gjithnjë e më shpesh. „Po mbijetojmë, siç thonë. Pusi na thahet katër vjet me radhë, prandaj kopshtin e menaxhojmë si dimë.”

Katër vjet me radhë. Kjo nuk është më një vit i keq, është një trend që dikush duhej ta vinte re para se të arrihej te kovat dhe fuçitë.

Ballkani e njeh këtë skenë

Historia për puse të tharë dhe ujitje me kovë nuk është ekskluzive për Baranjën. Çdo verë diku në këtë hapësirë dikush shpjegon të njëjtën gjë me të njëjtat fjalë - se diçka të tillë nuk e mban mend. Dallimi është se tani këtë e thonë njerëz që jetojnë pranë Danubit, një lumi që me shekuj vlerësohej si diçka që nuk mund të mbarojë.

E nëse Danubi mund të bjerë në minimum historik, çfarë mbetet si rezervë e sigurt? Pyetja nuk është retorike për ata që mbushin fuçi çdo mëngjes.