Evropa flet hapur për skenarin më të keq, dhe kjo nuk është retorika e analistëve marginalë - është gjuha e ministrave të mbrojtjes dhe shefave të shërbimeve të inteligjencës. Rusia është e ngecur në terrenin ukrainas, dhe për këtë arsye kryeqytetet evropiane kanë frikë se Putini do të provojë një rrugë të re - me zgjerimin e konfliktit jashtë Ukrainës.

Sinjalet janë konkrete. Javën e kaluar sirenat e alarmit ajror u dëgjuan në Lituani pas dronëve të dyshimtë rusë që u afruan përmes Bjellorusisë. Moska kërcënoi se do të bombardonte „qendrat vendimmarrëse" në Letoni, duke akuzuar shtetin se po pranon operatorë ukrainas të dronëve. Ministria ruse e mbrojtjes publikoi lista adresash të kompanive në tetë vende evropiane që pretendohet se bashkëpunojnë me Ukrainën në prodhimin e dronëve, me kërcënime për „pasoja të paparashikueshme".

Ministri suedez i mbrojtjes Pål Jonson e përmblodhi gjendjen: „Siguria në Evropë është shembur në 24 muajt e fundit, dhe shohim një Rusi të gatshme të marrë rreziqe më të mëdha operative." Kërcënimet e mëparshme për tërheqjen e SHBA-së nga NATO dobësuan mbrojtjen strategjike të krahut lindor, dhe Moska e kupton mirë këtë.

Çfarë mund të bëjë realisht Putini? Sipas analizave të inteligjencës, dy opsione: eskalim vertikal (rritje e intensitetit të dhunës, retorikë bërthamore, përdorim potencial i kufizuar) ose eskalim horizontal (hapja e një fronti të ri - një shtet balltik, një ishull në Detin Balltik, një territor NATO në Arktik). Qëllimi: të „ngrijë" konfliktin ukrainas në kushte më të favorshme për Moskën.

Matematika që po sheh Putini është e ashpër. Vlerësime perëndimore: Rusia po humb rreth 35.000 ushtarë në muaj. Kjo është më shumë sesa mund të rekrutojë Kremlini pa mobilizim të detyruar - një hap që do t'i kushtonte politikisht. „Nëse fillon mobilizimin vetëm për këtë luftë, po dërgon mesazhin që nuk po fiton", deklaroi Kaja Kallas, përfaqësuesja e lartë e BE-së për punët e jashtme.

Zgjedhjet franceze vitin e ardhshëm janë faktor shtesë. Një kandidat miqësor me Rusinë ka shanse reale për fitore. Konflikti iranian sërish nxit çmimet e naftës, gjë që kontribuon në paqëndrueshmërinë politike në Evropë dhe forcimin e partive që kërkojnë rikthimin e blerjes së energjisë ruse dhe fundin e ndihmës ukrainase. Ky është skenari që Kremlini po planifikon - jo domosdoshmërisht ushtarakisht, por politikisht.

Për Ballkanin, kjo nuk është lajm i largët. Nëse 12 muajt e ardhshëm sjellin një lëvizje ruse jashtë Ukrainës, pyetja për rajonin bëhet e drejtpërdrejtë: deri ku do të jetë vija e stabilitetit? Maqedonia, Shqipëria, Greqia Veriore - në anën perëndimore. Serbia, Bosnja dhe Hercegovina - me një qasje gjysmë, që nuk do të jetë e qëndrueshme. Pyetja që asnjë politikan këtu nuk dëshiron ta bëjë: a kemi kuptuar çfarë po ndodh, apo thjesht po e shohim në lajme si ndonjë film të huaj?