Lufta prej kohësh nuk bëhet vetëm me armë - bëhet edhe me grurë. Çmimi i grurit në bursat botërore u hodh mbi 4 për qind pasi Ukraina sulmoi anije ruse në Detin e Azovit. Kur dy popuj luftojnë se cili do ta mbytë furnizimin e tjetrit, faturën e paguan e gjithë bota - përfshirë ata që s'kanë asnjë lidhje me frontin.

Ukraina pretendon se shkatërroi 76 anije, ndër to edhe anije ngarkese që transportonin grurë, duke paralizuar trafikun në Detin e Azovit. Rusia u përgjigj duke goditur infrastrukturën portuale në Odesa, Çornomorsk dhe Izmail - pikërisht portet përmes të cilave Ukraina eksporton grurin e vet. Të dyja palët sulmojnë pikërisht atë që i duhet botës: logjistikën e ushqimit.

Kjo është një bllokadë në të dy drejtimet. Sulmet ukrainase duan të thyejnë zinxhirin rus të furnizimit; sulmet ruse shkatërrojnë eksportin ukrainas. Dhe rezultati është i njëjtë - më pak grurë në treg, çmime më të larta dhe nervozizëm te kushdo që importon ushqim. Gruri u bë armë, ndërsa siguria globale ushqimore - dëm kolateral.

Për Ballkanin kjo nuk është një shifër abstrakte bursore. Kur shtrenjtohet gruri në nivel botëror, shtrenjtohet edhe buka, edhe mielli, edhe ushqimi për bagëti - kurse tregjet tona janë të vogla dhe të varura nga importi. Nuk vendosim ne për luftën te Deti i Azovit, por e ndiejmë në çdo bukë. Pyetja është sa gjatë do ta shohë bota sesi dy popuj e kthejnë hambarin botëror në fushëbetejë, para se dikush të thotë se ushqimi nuk duhet të jetë municion.