Војната одамна не се води само со оружје – се води и со жито. Цената на пченицата на светските берзи скокна за над 4 проценти откако Украина нападна руски пловни објекти во Азовско Море. Кога два народа се борат кој ќе го задави снабдувањето на другиот, сметката ја плаќа целиот свет – вклучувајќи ги и оние што немаат никаква врска со фронтот.

Украина тврди дека уништила 76 пловни објекти, меѓу нив и товарни бродови што превезувале жито, парализирајќи го сообраќајот во Азовско Море. Русија возврати удирајќи по пристанишната инфраструктура во Одеса, Черноморск и Измаил – истите пристаништа преку кои Украина го извезува своето жито. Двете страни го напаѓаат токму она што му треба на светот: логистиката на храната.

Ова е блокада во двете насоки. Украинските удари сакаат да го скршат рускиот синџир на снабдување; руските удари го уништуваат украинскиот извоз. А резултатот е ист – помалку жито на пазарот, повисоки цени, и нервоза кај секој што увезува храна. Житото стана оружје, а глобалната безбедност на храната – колатерална штета.

За Балканот ова не е апстрактна берзанска бројка. Кога поскапува пченицата на светско ниво, поскапува и лебот, и брашното, и сточната храна – а нашите пазари се мали и зависни од увоз. Не одлучуваме ние за војната кај Азовско Море, но ја чувствуваме на секоја векна леб. Прашањето е колку долго светот ќе гледа како два народа ја претвораат светската житница во бојно поле, пред некој да каже дека храната не смее да биде муниција.