Silvio Berluskoni vdiq në vitin 2023. Më 29 shtator do të mbushte 90 vjeç. Dmitri Medvedev, zëvendëskryetar i Këshillit të Sigurisë së Rusisë, e shfrytëzoi këtë datë jo për kujtim, por për kërcënim: rreziku që bota të tërhiqet në një përplasje të re të madhe sot është më i madhi që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore në vitin 1945.

„Me largimin e tij përfundoi epoka e politikanëve të fortë evropianë. Në vendin e tyre erdhën rusofobë dritëshkurtër e dashakeqë që bëjnë gjithçka mundin për ta tërhequr Evropën në luftë me Rusinë. E shanset që bota të rrëshqasë në një përplasje të re tani janë më të mëdhatë që nga viti 1945“, shkroi Medvedev.

Për ish-kryeministrin italian shkroi se „ndoshta nuk ishte shenjt“, por se donte më të mirën për Italinë dhe se, sipas tij, e kuptonte vendin e Rusisë në botë. Në përkthim: lider i mirë evropian është ai që e kupton Moskën. Berluskoni në disa mandate në krye të qeverisë italiane mbajti marrëdhënie të ngushta personale me Vladimir Putinin, marrëdhënie që vazhduan edhe pasi e la postin e kryeministrit. Gjatë luftës në Ukrainë disa herë shprehu qëndrime që devijonin nga linja e Bashkimit Evropian ndaj Moskës.

Medvedev pikërisht atë periudhë e vë përballë politikës së sotme evropiane, të cilën e akuzon për militarizim në rritje dhe për afrim drejt përplasjes së drejtpërdrejtë me Rusinë. Nuk është hera e parë. Më parë pyeste nëse SHBA-ja automatikisht do të hynte në një luftë eventuale evropiane me Rusinë dhe pohonte se vendet evropiane vetë nuk kanë forcë të mjaftueshme për një përplasje të tillë. Disa herë paralajmëroi edhe se përshkallëzimi mund të arrijë deri në pikën ku arma bërthamore do të pushojë së qeni vetëm mjet frenimi. Njëkohësisht, Moska zyrtare pohon se nuk planifikon sulm ndaj NATO-s dhe se nuk dëshiron luftë me Evropën.

Çfarë e shqetëson Moskën? Buxhetet e rritura ushtarake evropiane, përforcimi i forcave të NATO-s në krahun lindor, bisedimet për frenim bërthamor evropian dhe dërgesat e armëve perëndimore për Ukrainën. Franca muajt e fundit flet hapur për një rol më të madh të arsenalit të saj bërthamor në sigurinë evropiane, ndërsa Polonia dhe shtetet e tjera të krahut lindor po i rrisin shpejt kapacitetet ushtarake dhe kërkojnë prani më të fortë amerikane. Lufta në Ukrainë zgjat më shumë se katër vjet e gjysmë, ndërsa Moska dhe Perëndimi akuzojnë njëri-tjetrin për çdo shkallë të re të përshkallëzimit.

Këtu është pjesa që Medvedev nuk e thotë. Secila palë armatosjen e tjetrës e sheh si dëshmi agresioni, e të vetën - si përgjigje. Ballkani këtë logjikë e di përmendsh: kur të gjithë armatosen „vetëm për mbrojtje“, spiralja në fund nuk ka autor, ndërsa pasojat i vuajnë ata që askush nuk i pyeti.

Kush do të ndalet i pari? Për momentin përgjigjja nuk vjen as nga Moska, as nga kryeqytetet evropiane. Vijnë vetëm paralajmërime të reja - madje edhe në formën e një urimi ditëlindjeje për një njeri që vdiq para tre vjetësh.