Disa lamtumirave u shkon heshtja. Glenn Martens zgjodhi të kundërtën, muzikë me zë të plotë. Sfilata e tij e fundit për Diesel, e mbajtur në Milano në kuadër të Javës së Modës, ishte koleksioni pranverë-verë 2027 dhe njëkohësisht përmbledhje e gjashtë viteve në të cilat dizajneri belg e shndërroi markën në një nga nënshkrimet më të njohura në modën bashkëkohore.

Martens edhe një herë e çmontoi veshjen për ta montuar përsëri. Xhinsi, baza e Diesel-it, u përpunua dhe u manipulua derisa filloi të ngjajë me lëkurë. Copat e veshjeve dukej sikur luanin me njëra-tjetrën: bluza shndërrohej në fustan, sytjena ose bando, këmisha merrte pamje palltoje, ndërsa xhaketat dhe pantallonat dilnin në pistë të çmontuara, të përdredhura dhe pjesërisht të shqepura.

Pati vend edhe për romantikë. Motive orkidesh, të prera dhe të aplikuara mbi triko të thurura dhe bluza polo, materiale të tejdukshme, lule dhe pjesë që ngjajnë me të brendshme qëndronin krah për krah me xhinse klasike, xhaketa dhe funde. Provokim, po, por me sistem, pikërisht ajo për të cilën Martens u bë i njohur.

Martens e lë Diesel-in për t'iu përkushtuar Maison Margiela-s, shtëpi e njohur për të njëjtën qasje ndaj çmontimit të veshjes. Për Diesel-in kjo do të thotë fund i një epoke në të cilën një material krejtësisht i zakonshëm u bë territor gati i pafund për ide. Për blerësin, nga ana tjetër, do të thotë edhe një sezon në të cilin xhinset e grisura janë art, jo arsye për t'i çuar te rrobaqepësi.

Moda gjithmonë na ka shitur iluzion, dhe këtë e dimë. Por xhinset kanë vend të veçantë në kujtesën e këtij rajoni: breza nga ish-Jugosllavia udhëtonin deri në Trieste për të blerë xhinse origjinale. Materiali që dikur ishte simbol i lirisë nga ana tjetër e kufirit, sot në pistën e Milanos është pëlhurë për art konceptual. Pyetja është sa nga ky art do të arrijë te dollapi i zakonshëm, dhe me çfarë çmimi?