Kur një president që prej vitesh përsërit se gjithçka shkon sipas planit papritmas pranon se sheh probleme, ky është një çast që vlen të shënohet. Vladimir Putin, në një kongres të partisë së tij, për herë të parë pranoi haptazi se Rusia po përballet me vështirësi serioze për shkak të sulmeve ukrainase thellë në territorin rus.

„Po, i shohim problemet, jemi të vetëdijshëm për to dhe reagojmë ndaj tyre, por sigurisht do ta sigurojmë sigurinë e vendit dhe të qytetarëve tanë, si dhe paprekshmërinë e kufijve rusë", deklaroi Putini. Situatën e përshkroi si „kohë të vështira", por pohoi se Rusia ka mjaftueshëm „forcë, burime dhe vullnet politik" për të rezistuar.

Pas tonit diplomatik qëndron një realitet konkret. Ukraina po shkatërron sistematikisht infrastrukturën ushtarake dhe ekonomike ruse qindra kilometra pas frontit. Dy sulme me dronë përmenden si shembull: rafineria pranë Sllavjanskut në rajonin e Krasnodarit, rreth 300 kilometra nga fronti, ku një person vdiq dhe shpërtheu një zjarr i madh; dhe rafineria pranë Jaroslavit, plot 700 kilometra nga kufiri ukrainas.

Pranimi është domethënës sepse vjen nga një njeri, e gjithë strategjia komunikuese e të cilit mbështetet në projektimin e kontrollit. Kur Kremlini fillon të flasë për „kohë të vështira", zakonisht gjërat janë më të vështira nga ç'thuhet. Për Ballkanin, që prej dekadash i lexon mesazhe të tilla regjimi, kjo nuk është befasi - kemi mësuar se sigurimi më i zhurmshëm për forcën zakonisht vjen kur forca lëkundet më shumë. Pyetja që mbetet është e thjeshtë: nëse edhe Putini pranon publikisht probleme, sa gjatë mund të zgjasë një luftë e tillë para se dikush më në fund të thotë mjaft?