Njëzet e dy emra u lexuan me zë të lartë mbrëmë në Shtëpinë e kulturës „11 Tetori” në Çento. Kaq njerëz humbën jetën në vërshimet që goditën komunën e Gazi Babës në gusht të vitit 2016.

Dhjetë vjet më vonë, familjet u ulën sërish në të njëjtën sallë për të dëgjuar emrat e të tyrëve. „Koha nuk i fshiu kujtimet, as nuk e zvogëloi dhimbjen e familjeve që humbën më të dashurit e tyre. Dhimbja e tyre është edhe dhimbja jonë”, shkroi kryetari i Gazi Babës, Boban Stefkovski.

Ai theksoi se përkujtimi nuk është vetëm kujtesë për një tragjedi të madhe, por akt respekti, dinjiteti dhe mirënjohjeje. Mirënjohje iu dhanë Ministrisë së Punëve të Brendshme, Armatës së Republikës së Maqedonisë, ambasadave të SHBA-së, Bullgarisë dhe Turqisë, ish-kryetarit të Shkupit Koce Trajanovski dhe Toni Bojkovskit, koordinator i Komunës së Gazi Babës për përgjigjen ndaj vërshimeve.

Ajo që ndodhi më 6 gusht 2016 në Stajkovc dhe lagjet përreth nuk ishte një shi i zakonshëm vere. Uji erdhi për minuta, hyri në shtëpi, mori me vete automjetet dhe njerëzit brenda tyre. Njëzet e dy familje atë natë mbetën pa dikë të tyrin.

Stefkovski porositi: „Ato ditë nuk kishte dallime. Kishte vetëm një qëllim - të shpëtoheshin jetë njerëzish, t'i ndihmohej çdo familjeje dhe të kthehej shpresa aty ku vërshimi la shkretim.”

Kjo është e vërtetë për ato ditë. Pyetja që dhjetë vjet më vonë ende qëndron pezull është se çfarë ndryshoi pas tyre.

Vërshimi i vitit 2016 ishte para së gjithash çështje kullimi - shtretërish, kanalesh dhe sistemesh që nuk përballuan. Dhjetë vjet janë kohë e mjaftueshme për të ndërtuar infrastrukturë që parandalon përsëritjen. A është ndërtuar? Çdo stuhi e re mbi Shkup e kthen të njëjtin ankth te njerëzit në Stajkovc, Singjeliq dhe Çento, dhe ai ankth nuk është irracional - ai është kujtesë.

Mirënjohjet janë të merituara. Ata që hynë në ujë atë natë e merituan secilën prej tyre. Por mirënjohja ndaj shpëtimtarëve nuk është i njëjti lloj përgjegjësie si detyrimi që kjo të mos përsëritet kurrë më.

Përkujtimi përfundoi me një porosi që e thotë të gjithë thelbin më mirë se çdo raport: „Kurrë nuk do t'ju harrojmë. Kurrë më të mos përsëritet.”