Aleksandar Vuçiq dha dorëheqje nga funksioni i presidentit të Serbisë para skadimit të mandatit, ndërsa një nga publikët që reagoi më me zë nuk ishte në Beograd, por në Moskë. Mediat ruse dorëheqjen e vendosën mes lajmeve kryesore dhe më së shumti theksuan se ai vetë vendosi të largohet para fundit të mandatit.

Në disa vende e cituan edhe fjalinë e tij se çdo takim në Evropë në katër vitet e fundit ka qenë torturë, sepse një nga pyetjet e para ishte: „Pse nuk vendosët sanksione kundër Rusisë?“ Nuk është çudi që pikërisht kjo fjali u gjend në titujt rusë.

Mjeshtër i dy karrigeve

Tekstin më të gjatë e nënshkroi Dmitrij Bavirin, gazetar dhe politolog, për RIA Novosti, agjencinë më të madhe të lajmeve në Rusi. „Para një çerek shekulli plani ishte që ai të kalbej në Hagë së bashku me Sllobodan Millosheviqin. Në vend të kësaj, ai i mbijetoi rënies së shumë armiqve të tij, pavarësisht luftës që atëherë u humb“, shkruan Bavirin. E quan talent të vërtetë, të njohur për qëndrueshmërinë e jashtëzakonshme, për „natyrën e tij të dyfishtë“ dhe për aftësinë të ulet njëkohësisht në dy, e ndonjëherë edhe në më shumë karrige. Veçanërisht vëren se në fjalimin për dorëheqjen Vuçiq citoi edhe Winston Churchillin edhe Xi Jinpingun.

Pastaj vjen fjalia që në Beograd ndoshta do të rilexohet më së shumti. „Kjo nuk është kritikë e dyfytyrësisë së tij, por shprehje admirimi. Si lider i një kombi të varfëruar - kombi, shpirti i të cilit i përket Rusisë, ndërsa trupi i është në Evropë - Vuçiq është pikërisht njeriu që e kërkon situata“, shkruan Bavirin, duke shtuar se populli serb është i kënaqur me politikën e tij.

Kompliment që pret nga të dyja anët

Në Beograd një pjesë e mediave këtë tekst e përcollën si dëshmi për „respekt të thellë dhe admirim të hapur“. Ndoshta. Por kur autori i agjencisë më të madhe ruse e quan shtetin tënd „të varfëruar“ dhe të lavdëron për dyfytyrësi, kjo është lëvdatë me teh të mprehtë. Moska nuk e feston Vuçiqin si aleat që zgjodhi anë - e feston si lojtar që për vite me radhë arriti të mos vendosë sanksione kundër Rusisë, e njëkohësisht të mos e mbyllë derën drejt Brukselit.

Tani Serbia hyn në një maratonë zgjedhore. Zgjedhjet parlamentare janë caktuar për 25 tetor, ato presidenciale deri në fund të dhjetorit, ndërsa deri atëherë funksionin e presidentit të Republikës e kryen kryetarja e Kuvendit, Ana Bërnabiq. Mbështetësit e Vuçiqit tashmë e shohin në vendin e kryeministrit, ndërsa Bavirini është i bindur se rivali i tij Sërdanoviq si politikan nuk i bën konkurrencë.

Për Maqedoninë, e cila me Serbinë ndan edhe kufirin edhe radhën para sportelit evropian, pyetja nuk është akademike. A do të vazhdojë Beogradi edhe pas Vuçiqit të ulet në dy karrige - apo dikush më në fund do të duhet të zgjedhë njërën?