Aleksandar Vuçiq foli në debatin e përgjithshëm të sesionit të 81-të të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së dhe që në hyrje e kontestoi temën e sesionit të këtij viti - „Rikthimi i besimit, menaxhimi i transformimit: Kombe të Bashkuara që sjellin rezultate për të gjithë“. Me besimin u pajtua. Me transformimin jo, sepse ai, sipas tij, tashmë ka ndodhur.

„Sistemi ndërkombëtar siç e njihnim është shembur. Nuk ekziston“, tha presidenti serb. Në vend të tij, sipas Vuçiqit, po lind një rend me dy qendra kryesore pushteti dhe gjithnjë e më shumë aktorë të fortë rajonalë. Konfliktet gjithnjë e më shpesh zhvillohen me presione ekonomike, kufizime teknologjike, luftë për burime dhe tregje, sulme kibernetike dhe dezinformata. „Kufiri mes paqes dhe konfliktit bëhet gjithnjë e më pak i qartë“, shtoi ai.

Pastaj erdhi pjesa për të cilën u shkrua fjalimi. Vuçiq i akuzoi shtetet që dy ditët e fundit nga e njëjta foltore bënin thirrje për respektimin e Kartës së OKB-së, veçanërisht kur bëhet fjalë për luftën në Ukrainë, se heshtin paturpësisht për faktin që vetë kanë marrë pjesë në shkeljen e saj. „Këtu mendoj për të gjitha vendet që e njohën pavarësinë e shpallur në mënyrë të njëanshme të të ashtuquajturës Kosovë“, tha ai, duke shtuar se ato u përpoqën t'i marrin Serbisë 14 për qind të territorit.

Vuçiq u kthye edhe te viti 1999. Arsyeja e vetme zyrtare për sulmin e 19 vendeve të NATO-s ndaj Jugosllavisë së atëhershme, tha ai, ishte parandalimi i një katastrofe të mundshme humanitare. „Katastrofa humanitare nuk ndodhi“, deklaroi ai, duke pohuar se qëllimi i vërtetë ishte që përfundimisht të shembej rendi i OKB-së i vendosur pas Luftës së Dytë Botërore.

Fjalia më e sinqertë në fjalim nuk ishte për Kosovën, por për hapësirën që u mbetet të vegjëlve. „Për shtetet e vogla dhe të mesme, si Serbia, një mjedis i tillë përbën sfidë të madhe. Hapësira për vendimmarrje të pavarur bëhet gjithnjë e më e ngushtë, ndërsa presionet që shtetet të zgjedhin një palë janë gjithnjë e më të mëdha.“ Cili shtet i vogël në rajon nuk e njeh të njëjtën dilemë?

Por fjalimi për rregullat që nuk vlejnë për të gjithë matet më mirë në shtëpi. Gjatë të njëjtit debat të përgjithshëm, kryeministri kroat Andrej Plenkoviq nga ajo foltore përmendi nderimet shtetërore në varrimin e kriminelit të dënuar të luftës Ratko Mlladiq. Nëse standardet duhet të vlejnë për të gjithë, a është Beogradi gati ta pranojë këtë edhe kur pyetja është e kaluara e tij?