Në një vend që prej tri vitesh mbrohet nga një pushtim, ministri i mbrojtjes ndërrohet sikur të ishte shitës me turn në një dyqan. Volodimir Zelenski e largoi Mihajlo Fedorovin nga krerët e Ministrisë së Mbrojtjes pas marrëdhënieve të tensionuara me majën ushtarake, ndërsa në vend të tij propozoi ministrin e deriatëhershëm të punëve të brendshme Ihor Klimenko. Zgjedhja tani pret konfirmimin në parlament.

Fedorovi qëndroi në atë funksion vetëm gjashtë muaj. Për atë kohë të shkurtër arriti të detyronte Ilon Maskun t'u mbyllte forcave ruse qasjen te „Starlink“, nisi fushatën për bllokadën logjistike të automjeteve ruse dhe filloi reformat në ministri. Punën nuk e përfundoi - transformimi sipas standardeve të NATO-s, riparimi i sistemit të prokurimeve ushtarake dhe kultura e llogaridhënies mbetën në gjysmë të rrugës.

Reagimet nuk vonuan. „Kjo duket si tradhti“, deklaroi një deputet nga vetë partia në pushtet, duke pyetur pse ndërrohet ministri i mbrojtjes pikërisht atëherë kur edhe maja ushtarake kërkonte „resetim“. Kur kritika vjen nga brenda, e jo nga opozita, kjo zakonisht do të thotë se diçka po plas më thellë.

Analisti politik Volodimir Fesenko paralajmëroi se ndërrimi i ministrave të mbrojtjes çdo gjashtë muaj krijon kaos, pa marrë parasysh kush vjen në vend të tyre. „Fedorovi meritonte mundësinë të përfundonte reformat e paralajmëruara“, tha ai. Veterani i njohur Dmitro Kozjatinski bëri thirrje për protesta paqësore në Kiev kundër shkarkimit dhe kundër ristrukturimit të vazhdueshëm që zbaton Zelenski.

Këshilltari Serhij Sternenko ishte edhe më i ashpër: pengesat burokratike, thotë ai, i penguan reformat e vërteta, ndërsa kombi sot është më larg fitores nga sa ishte. Sipas burimeve, arsyeja e vërtetë e shkarkimit është përplasja mes Fedorovit dhe komandantit të diskutueshëm Oleksandar Sirski, ndërsa vetë Zelenski iu referua mospërputhjeve mes ministrisë dhe komandës ushtarake.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh. Sa herë që pushteti ka një problem që nuk dëshiron ta zgjidhë, më e lehta është të shkarkohet një njeri dhe të shpallet se tani do të jetë ndryshe. Pyetja është nëse Ukraina, në mes të luftës, mund t'ia lejojë vetes luksin e rokadave kadrovike në vend të zgjidhjeve. Kush do të përgjigjet nëse reformat sërish ndalen?