57-от ден од американско-израелскиот конфликт со Иран. Трамп испрати во Пакистан двајца од своите најблиски – специјалниот пратеник Стив Витков и зетот Џаред Кушнер. Целта: посреднички разговори со Иран. Проблемот: Техеран не дојде.

Иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи пристигна во Исламабад – но официјално за “билатерални разговори со Пакистан.” Комуникацијата со Вашингтон, ако ја има, ќе оди само преку пакистански посредници. Директна средба? Не. Нуклеарната програма на преговарачката маса? “Цврвена линија”, соопштија иранските официјалници.

Паралелно, на терен: Израел пријавува удари врз ракетни лансирни рампи на Хезболах во Либан – и покрај постојниот прекин на огнот. Американски бродови застанати кај Хормускиот теснец, дел од поморската блокада. А Иран, за осум последователни недели, го держи интернетот прекинат за сопствените граѓани.

Притисокот е огромен – и токму затоа Иран игра на клетка. Секоја директна средба би биле внатрешно поразително за режимот. Секое откажување нуклеарниот досие прави преговор за сè. Пакистан е удобен тампон: технички сè уште разговараат, практично – ништо не се договора.

Дали ова води кон мир или кон ескалација? Одговорот зависи од тоа колку долго Техеран може да ги одржи овие позиции под американски и израелски притисок. А балансот – денес, на 57-от ден – изгледа многу нестабилно.