Бахреин уапсил 41 лице поврзано со иранската Револуционерна гарда. Истовремено, САД ставија нови санкции на четири фирми – три од нив со седиште во Кина – под обвинение дека “обезбедувале сателитски слики кои овозможуваат ирански напади против американски сили”. Истиот ден Министерството за финансии санкционира уште десет лица и компании за помагање на Иран во купување оружје и материјали за балистички ракети и дронови.

Целата операција доаѓа на одредена пресвртница. Американската морнарица има наметнато блокада врз иранските пристаништа, и аналитичарите на ЦИА проценуваат дека Иран ќе ја преживее блокадата најмалку до крајот на летото. Алтернативни рути се отвораат – но не доволно брзо за да ја отстранат притисокот.

Кинеските податоци потврдуваат дел од тоа. Кинескиот увоз на иранска нафта во април падна за 20 проценти во споредба со година претходно. Тоа е голема цифра кога се гледа во контекст на тоа дека Кина е најголемиот купувач на иранска нафта – намалувањето нема дипломатски причини, има логистички. Бродовите едноставно не доаѓаат до целта.

“Ние ги повикуваме на одговорност субјектите со седиште во Кина кои го поддржуваат Иран,” изјави државниот секретар на САД Марко Рубио. Реченица која во секој друг контекст би била дипломатска формалност, во овој ги ставила Пекинг и Вашингтон во директен судир преку трети актери.

За Балканот ова не е некоја далечна приказна. Светските текови на нафтата директно се преточуваат во цените на горивото на нашите бензински станици. Кога Иран не може да продаде, кога Кина не може да купи, сè на крај се решава во Сингапур, Ротердам, и потоа во Скопје. Граѓанинот на Балканот плаќа цена која се одредува во ноќно собрание на Совет за безбедност, без да знае дека е тоа врзано со неговиот резервоар. Геополитика – тоа е економијата на гасното шише.