Bahreini ka arrestuar 41 persona të lidhur me Gardën Revolucionare iraniane. Njëkohësisht, SHBA-të vendosën sanksione të reja ndaj katër firmave - tre prej tyre me seli në Kinë - me akuzën se "siguronin imazhe satelitore që mundësojnë sulme iraniane kundër forcave amerikane." Të njëjtën ditë, Ministria e Financave sanksionoi edhe dhjetë persona e kompani për ndihmesë ndaj Iranit në blerjen e armëve dhe materialeve për raketa balistike dhe dronë.

I gjithë operacioni vjen në një pikë kthese të caktuar. Marina amerikane mban bllokadë mbi portet iraniane, dhe analistët e CIA-s vlerësojnë se Irani do ta mbijetojë bllokadën të paktën deri në fund të verës. Po hapen rrugë alternative - por jo aq shpejt sa ta heqin presionin.

Të dhënat kineze e konfirmojnë një pjesë të kësaj. Importi kinez i naftës iraniane në prill ra 20 për qind krahasuar me një vit më parë. Kjo është shifër e madhe kur shikohet në kontekstin se Kina është blerësi më i madh i naftës iraniane - ulja s'ka arsye diplomatike, ka logjistike. Anijet thjesht s'po arrijnë në destinacion.

"Po i mbajmë përgjegjës subjektet me seli në Kinë që mbështetin Iranin," deklaroi sekretari amerikan i shtetit Marco Rubio. Një fjali që në çdo kontekst tjetër do të ishte formalitet diplomatik, këtu vendosi Pekinin dhe Uashingtonin në konflikt të drejtpërdrejtë përmes aktorëve të tretë.

Për Ballkanin kjo nuk është ndonjë histori e largët. Rrjedhat botërore të naftës derdhen drejtpërdrejt në çmimet e karburantit në benzinatat tona. Kur Irani nuk shet, kur Kina nuk blen, gjithçka në fund zgjidhet në Singapor, Rotterdam, dhe pastaj në Shkup. Qytetari i Ballkanit paguan një çmim që caktohet në mbledhjen natën të Këshillit të Sigurimit, pa ditur se kjo lidhet me rezervuarin e tij. Gjeopolitika - është ekonomia e shishes së karburantit.