Сто педесет и една казна за ден и пол. Толку регистрирал системот „Безбеден град“ во првите 36 часа откако проработил на подрачјето на СВР Велес – област што ги опфаќа Велес, Кавадарци, Неготино и Демир Капија.

Бројките ги соопшти министерот за внатрешни работи Панче Тошковски при посетата на Велес. Во саботата регистрирани се 124 казни, а до пладне во неделата уште 27. Најголем дел се за брзо возење – само три до четири се за минување на црвено светло.

„Сфативме дека имплементацијата на системот ‘Безбеден град’ е за спасување човечки животи, а не за полнење на буџетот. Граѓаните покажаа дека можат да се однесуваат европски“, изјави Тошковски. Велес доби и команден центар за системот, сместен во целосно реконструирани простории што претходно ги користело Министерството за одбрана, а потоа стоеле неискористени петнаесетина до дваесет години.

Бројката што навистина значи нешто

Од сите цифри што беа изнесени, една е поважна од сите казни собрани заедно. Заклучно со август лани, на македонските патишта загинале 96 лица. Во истиот период годинава – 61. Тоа е разлика од 35 животи, за период од една година.

Таа бројка заслужува да се повтори, бидејќи е ретка. Не е проекција, не е ветување, не е „ќе видиме за пет години“. Тоа е разлика меѓу две колони во иста табела, и таа разлика се однесува на луѓе кои се уште живеат.

Сепак, едно прашање останува отворено. Ако намалувањето на жртвите се припишува на камерите, тогаш каде камерите ги нема – Повардарието до вчера – што се случувало досега? Системот се шири постепено, град по град, а тоа значи дека безбедноста на еден возач зависи од тоа во кој дел од државата се вози. Тошковски самиот го спомна тоа: истиот ден зборуваше за сообраќајната незгода кај Миладиновци, каде што двајца загинаа на лице место. Таму камери нема.

Другото прашање е она што ниту една прес-конференција не го покрива: што се случува со парите од казните. Министерот вели дека системот не е за полнење на буџетот. Убава реченица – но 151 казна за ден и пол, помножено со неделите и градовите што допрва доаѓаат, е сериозен износ. Јавноста заслужува да види каде одат тие средства, од чист интерес: ако навистина се враќаат во безбедност на патиштата, тоа е приказна вредна за раскажување. Ако не – тогаш реченицата останува само реченица.