Дваесет години од смртта на Росио Хурадо, една од најголемите шпански пејачки, и нејзиниот дом во мадридскиот елитен кварт Ла Моралеха повторно е во центарот на вниманието. Куќата, купена во 1988 година, е жива капсула на еден естетски период – раскошниот максимализам на осумдесеттите и деведесеттите, кога луксузот не се криеше, туку се покажуваше во секој агол.

Влезот веднаш ја задава мелодијата. Спирално мермерно скалило со бронзени огради, персиски килими и качувачки фикуси што внесуваат зеленило во просторот – детал што денес би го нарекле „биофилен дизајн”, а тогаш бил едноставно убавина. Ова не е дом што се воведува тивко; тој се претставува.

Главниот салон е поделен во неколку помали целини со камин, кремасти свилени табуретки и тепих од ѕид до ѕид. Сликите се закачени како во галерија, рамка до рамка. До него седи помал кат за седење со керамички плочки на подот, жакардни перници и насочено осветлување – простор мислен за разговор, не за поза, иако изгледа како сцена.

Но вистинскиот печат на личноста е подолу. Во подрумот – таблао, шпански фламенко-бар, со теретана и затворен базен со греење веднаш до него. Музичката соба пак чува клавир од орев со бронзена биста на самата Росио и платинести плочи закачени по ѕидовите. Кога куќата на една пејачка има посебна соба за музика со нејзин споменик во неа, тоа кажува сè за тоа колку наследството било свесно градено.

Останатите простории ја држат истата нота. Галерија-библиотека со бели лакирани вградени полици, керамички вазни и лепези. Трпезарија со чипкани прекривки и австриски завеси што паѓаат како театарски драперии, со аранжмани од лимони на масата. А надвор – базен и уредена градина што ја обиколува двокатната вила. Низ целата куќа се провлекуваат прилагодени мебелски парчиња, вклучително и фотелји „како престоли” со виолетов брокат и плетени детали.

За балканскиот читател, ваквиот дом е истовремено фасцинантен и познат. Фасцинантен по размерот; познат по логиката. Тоа е истиот импулс што го гледаме и кај нашите луѓе штом ќе дојдат до пари – домот да зборува погласно од сопственикот, секоја соба да докажува нешто. Триесет години подоцна, токму тие куќи стануваат архив на едно време. Вкусот старее, но приказната што ја раскажуваат за својот сопственик – таа останува.