По украинските напади со дронови врз московската инфраструктура во јуни 2026 година, една анализа тврди дека Владимир Путин се наоѓа пред речиси невозможна задача. Украинските сили погодиле рафинерии само 16 километри од Кремљ, пробивајќи ја трослојната руска противвоздушна одбрана и оставајќи црн чад над главниот град.

Парадоксот е суров. Истите евтини, масовно произведувани дронови што Русија некогаш ги фрлаше врз Украина, сега удираат по Москва. Ноќните напади го погодуваат снабдувањето и резервите гориво, создавајќи недостиг што се чувствува и на фронтот. А секоја таква снимка, и покрај обидите на Кремљ да ги избрише од мрежите, се шири понатаму – што анализата го опишува како пропаст на контролата врз информациите.

Суштината на дилемата е едноставна, а нерешлива: Путин мора да ги адресира воените слабости без да изгледа слаб. Не смее да ризикува судир со НАТО, нуклеарната ескалација не носи стратешка корист, а руското воено производство веќе работи речиси на максимум. Со други зборови, сите врати водат кон истото место – признание дека работите не одат по план.

Историјата нуди непријатни паралели за секој руски лидер. Првата светска војна донесе револуција, Авганистан претходеше на распадот на СССР, Чеченија заврши со компромис. Анализата, повикувајќи се на странски извори, го опишува 26-годишното владеење на Путин како некогаш прагматично, а последните четири години како „тврдоглаво барање воени добивки“ додека фронтот стои. Прашањето што виси над сето тоа е колку долго еден систем може да се преправа дека победува пред реалноста да наплати.