Метрополитен музејот во почетокот на август објави дека изложбата „John Galliano: Horizons“ ќе ја покрие целата кариера на дизајнерот – од раните работи, преку Dior, до она што го прави денес. Изложбата требаше да биде и темата на Мет Гала на 9 мај 2027 година. Најголемата модна вечер во светот, со негово име над неа.

На 31 август Галијано објави дека нема да учествува.

„По многу размислување и разговори со сите вклучени, со голема тага одлучив дека е најдобро изложбата да не се одржи во овој момент“, напиша тој, откако им заблагодари на луѓето од музејот.

Реченицата што ја промени целата приказна

Тоа што следеше е делот што ретко се чита во соопштенија од модната индустрија. Галијано напиша дека продолжува да презема целосна одговорност за болката предизвикана од неговите зборови во минатото, „особено за штетата што ја нанесов на еврејската и на азиската заедница“.

А потоа: „Вистинската поправка не се постигнува преку изложба, институционално признание или еден јавен гест. Тоа е трајна одговорност што се покажува преку слушање, учење и однесување низ времето.“

Го спомна и она за што малкумина зборуваат гласно – петнаесет години трезвеност и опоравување, и луѓето што го поддржувале низ тоа.

Што се случи во 2011-та

Кариерата му застана по инцидент во ресторан во Париз, каде беше приведен откако изговори антисемитски изјави. Dior го отпушти од местото креативен директор што го држеше од 1996 година. Следеа јавно извинување, признание за зависност од алкохол и супстанции, и рехабилитација. Враќањето дојде подоцна, преку Maison Margiela.

Зошто ова е поинтересно од самата изложба

Индустријата што го исфрли Галијано во 2011-та е истата што му понуди најголемата сцена во 2027-ма. Тоа не е реабилитација – тоа е пресметка. Мет Гала работи на внимание, а спорна биографија е гориво за внимание.

Она што не влегуваше во таа пресметка е дека човекот сам ќе го одбие. И тоа со аргумент што ја разоткрива логиката: институционалното признание не е поправка. Ако одземањето на функцијата беше казна, тогаш враќањето на сцената е ослободување – а никој не го прашал оној на кого му била нанесена штетата дали е задоволен со тоа.

Модата има долга традиција на брзо простување кога талентот се исплати. Ова е реткиот случај кога некој од внатре кажува дека тоа не функционира така.