Во две подрачни училишта во Општина Битола оваа учебна година наставата ќе се одвива за по еден ученик. Едно дете, едно училиште. Тоа се школата во Поешево и во Кременица, а родителите изрично побарале децата да останат таму.

Истовремено, три подрачни училишта – во Породин, Канино и Дихово – се ставаат во мирување. Од Општината внимаваат со зборовите: не се затвораат, туку мируваат. Разликата е правна и е важна за родителите, но за селото значењето е исто. Клупите остануваат празни.

Бројката што градоначалникот не ја коментираше

На прес-конференцијата беше соопштено дека во Битола годинава има околу 665 првачиња, што е за неколку повеќе од лани. Тоа звучи како добра вест сè додека не се погледне другата бројка од истата прес-конференција: според списоците на МВР, во прво одделение требало да седнат 853 ученици.

Разликата е 188 деца. Од Секторот за образование при Општината објаснуваат дека уписот сè уште трае и дека дел од семејствата се во странство, но можат да се вратат. Формулацијата е точна. Прашањето е зошто општина од овој ранг мора да чека до крајот на септември за да дознае колку деца ѝ останале.

Оптимизација – зборот на годината во образованието

Оптимизацијата почнува од прво и шесто одделение и опфаќа 13 паралелки во осум основни училишта. Другите одделенија годинава остануваат по старо, со помалку од дваесет ученици, што е под законскиот минимум. Ниту еден наставник не останува без работа, ниту еден не е префрлен како образовен асистент.

Вкупниот број ученици во основните училишта во општината е 6.903. Во средните, во прва година се запишани 698 ученици – за 11 помалку од лани. Уште пет подрачни училишта немаат ниту едно прваче, но продолжуваат да работат затоа што имаат ученици во повисоките одделенија и затоа што селата се уште живи.

„Живи села“ е фразата што ја употребува Општината. Која е границата под која едно село престанува да биде живо – тоа никој не го дефинирал. Но кога едно училиште работи за едно дете, границата веќе не е далеку.