Од сипаниците кај овците и козите досега во Македонија угинале 196 животни. Уште 7.316 се евтаназирани или убиени – не затоа што сите биле болни, туку затоа што така налагаат мерките за сузбивање.

Односот меѓу двете бројки е целата приказна. На секое животно што умрело од болеста, доаѓаат речиси 37 што ги усмртила државата за да ја запре.

Каде е епицентарот

Според Агенцијата за храна и ветеринарство, во моментов болеста е потврдена во 63 жаришта распоредени во четири региони. Депопулација е извршена на 53 одгледувалишта.

Но распоредот не е рамномерен. Во Источниот Регион се регистрирани 50 од вкупно 63 жаришта – 79,4 отсто од сите. Таму се евидентирани 7.216 приемчиви животни, од кои 160 биле позитивни на болеста, 156 угинале, а 4.815 се евтаназирани или убиени во рамки на мерките.

Во Североисточниот Регион има седум жаришта, во Вардарскиот пет, а во Скопскиот – едно.

Што значи тоа за одгледувачот

Кога ветеринарната инспекција ќе утврди жариште, целото одгледувалиште оди на депопулација. Не само болните животни – целото стадо. За едно семејство што живее од овци, тоа не е статистика во извештај на АХВ, туку крај на работата.

Бројките што ги објавува Агенцијата не кажуваат ништо за тоа колку од тие 53 одгледувалишта се исплатени, во кој рок и по која цена. Тоа е делот што во ваквите извештаи по правило недостасува, а е единствениот дел што одгледувачот го чита.

Источна Македонија е регионот кој веќе носи 79 отсто од сите жаришта. Тоа е и регионот кој и без сипаници има најмалку луѓе што остануваат да работат таму.