Иран преку Пакистан испрати мировен предлог. Доналд Трамп го одбиде. И додаде, со типична дикција: „Сакаме да одиме таму и да ги бомбардираме до пеколот, или сакаме да направиме договор?” Тоа не е питачно прашање – тоа е сигнал. Кога Трамп зборува гласно за военото решение, тоа значи дека Белата куќа е блиску до изборот.

Контекст: По двата месеци војна и прекин на огнот од 8 април, имаше еден круг директни преговори меѓу Иран и САД. Не успеа. Сега Тегеран понуди нов предлог – со посредство на Исламабад. Трамп изјави дека Иран бара „работи на кои не може да се согласи”. Тие „работи” – според иранскиот извор, се сведуваат на: ослободување на санкциите, отворање на Хормуз, и гаранции за неинтервенција.

Со други зборови, Иран бара она што секоја држава го бара по војна – сигурност, економска нормалност, право на сопствен избор. Трамп тие три точки ги нарекува „премногу”. Тоа значи дека администрацијата сака не мир, туку капитулација. И капитулација не доаѓа на маса со посредство на Пакистан – доаѓа со уште една воена операција.

Извесниот елемент во оваа заплеткана наративна е она што самиот Трамп го кажа: „Иран направи прогрес во преговорите, но има значителни поделби во раководството.” Тоа е дипломатски јазик за: „Знам дека во Тегеран има расцеп меѓу прагматистите кои сакаат договор и тврдоликите кои го блокираат”. Ако таков расцеп навистина постои – и Трамп го искористи преку војна – тогаш ова не е поразно за Иран, тоа е калкулирана одлука за внатрешна политичка победа на цената од нова војна.

За Балкан, кој веќе го гледа третиот циклус на „договор или война” во последните три години (Украина 2022, Газа 2023, Иран 2026), стратегијата е иста: Трамп предлага со ножот на маса, а кога другата страна не се согласи, удира. И секогаш бара „договор” со услови што другата страна не може да ги прифати – а потоа го наведува тоа како „одбивање за мир”. Реториката е стандардна. Резултатите – предвидливи. Сметката – не оди ниту во Брисел, ниту во Вашингтон. Доаѓа кај нас.