Чикаго го стави на ТВ-картата серијата The Bear, и со тоа целиот свет одеднаш бара рецепт за Italian beef – сендвич кој постои од почетокот на 20-от век, кога италијанските имигранти во работничките квартови на градот барале начин да го направат евтиното говедско место за обед.

Решението е едноставно во описот, тешко во навиката: говедскиот пршут се готви бавно во ароматичен супус со лук, оригано, босилек, тимијан и ловор. Се лади со ноќ. На утрото се сече на ултратенки парчиња и се потапа во сопствениот сос – таканаречениот „au jus”. Се поднесува во цврст но впивен лебен оклоп, со giardiniera – конзервирани зеленчуци (моркови, целер, карфиол, пиперки, маслинки) кои даваат киселина и текстура.

Постојат три начини на сервирање и сите имаат свои фанови. Dry – месото излезено од сосот, без капки. Wet – со лажица сос врз сè. Dipped – целиот сендвич се потапа во сосот пред да се поднесе. Серијата го направи популарен dipped стилот; реалната верзија во чикашкото Mr. Beef on Orleans (отворен 1979-та) ги дозволува сите три.

Зошто треба и Балканот да го пробува ова? Затоа што логиката е истата како нашите чорби – евтино месо, многу време, малку зачини – но со италијанско рамо и американска амбиција. И затоа што во доба кога сите ладат паштети и ставаат туна во хлеб, сендвичот со кој се мисли четири часа однапред носи нешто што нам ни недостасува – намера.