Изборниот законик повторно стана бојно поле меѓу власта и опозицијата. Собранието ја започна седницата за измените, а СДСМ најави блокада со дури 10.000 амандмани – потег што гарантира долги денови дебата и закочена процедура.

Предлогот го поддржуваат ВМРО-ДПМНЕ, Вреди, ЗНАМ и ДУИ, додека СДСМ и Левица најавуваат отпор. Лидерот на СДСМ Венко Филипче тврди дека владата на премиерот Христијан Мицкоски се обидува да воспостави систем на „контролирано гласање”, а Левица на Димитар Апасиев вели дека предложените решенија се парцијални и дискриминаторски. Мицкоски, од друга страна, повика на договор и понуди компромис.

Едно од спорните прашања е електронското гласање за граѓаните во странство на претстојните избори. Власта тоа го претставува како чекор напред; опозицијата стравува дека брзата процедура крие наместени правила во полза на оние што се на власт. Изборниот законик, патем, е еден од петте закони за кои забраната за опструкција не важи – што значи дека блокадата со амандмани е сосема легална тактика.

И така, наместо договор за правилата на играта, добиваме борба околу самите правила. Кога секоја страна обвинува дека другата сака да ги намести изборите, граѓанинот останува со основано прашање – кому всушност да верува? Изборниот законик треба да биде темел на довербата во демократијата; кај нас, се чини, е само уште една арена за пресметки во која вистинскиот губитник е верувањето дека гласот воопшто нешто менува.