Опозицијата тврди дека двајца инспектори од Државниот просветен инспекторат спроведуваат хајка врз директори на училишта кои не се партиски послушници. Министерството одговара дека станува збор за обид за манипулација со јавноста. Меѓу двете соопштенија стои институција што ниту еднаш не проговори сама за себе.

Обвинението

Јованче Манасков од Комисијата за образование при СДСМ на прес-конференција ги посочи и имињата: Мирјана Насковска и Тони Илиев. Според неговите тврдења, тие двајца во повеќе училишта спроведуваат вонредни инспекциски надзори по претставки со слична или идентична содржина, а истовремено се кадровски унапредувани или наградувани.

„Ваква постапка за притисок и смена на неподобни директори се одвива и во средното училиште во Скопје ‘Панче Арсовски’, каде што постапуваат токму овие двајца инспектори“, тврди Манасков. Тој додаде дека веќе има директори кои ги оспориле решенијата за разрешување, дека дел од постапките се пред второстепени органи и дека Управниот суд во некои случаи интервенирал и ја вратил постапката на повторно одлучување, со мериторни одлуки во корист на разрешени директори.

Опозицијата побара проверка на постапувањето на инспекторите, на критериумите за нивните кадровски унапредувања и дополнителни надоместоци, како и на начинот на распределба на предметите. „Училиштата не се партиски штабови. Директорите не се партиски послушници“, порача Манасков.

Одговорот

Од Министерството за образование и наука реагираат дека тврдењето оти инспекциските надзори се користат за политички пресметки и разрешување неподобни директори е обид за манипулација со јавноста. Нивниот главен аргумент е структурен: составот на Државниот просветен инспекторат е идентичен како во времето кога СДСМ управуваше со институцијата, но тогаш никој не ги спомнувал имињата на истите тие инспектори.

Од МОН потсетуваат дека основна законска надлежност на инспекторатот е да спроведува редовни контроли врз работењето на образовните установи и да постапува по претставки и иницијативи на граѓани, кои се распределуваат зависно од расположливиот кадровски капацитет на институцијата. Каде ќе се констатираат неправилности, се преземаат соодветни мерки.

Министерството ја врати дискусијата и на своите бројки: над 70 милиони евра вложени во образовна инфраструктура за две години, нови наставни програми, учебници по сите предмети достапни на 1 септември, зголемени плати на наставниците за над 20 отсто и нова законска регулатива усогласена со европското право.

Она што недостига

Двете страни зборуваат за инспекторатот. Инспекторатот молчи.

А прашањата на кои само тој може да одговори се крајно конкретни и не бараат политичка проценка: колку вонредни надзори се спроведени во последната година, по колку претставки, како се распределуваат предметите меѓу инспекторите и колку решенија за разрешување директори завршиле оспорени пред Управниот суд. Тоа се бројки од сопствената евиденција, не мислење.

Кога една институција ќе го препушти одговорот на две партии, таа не останува неутрална – таа станува терен. И следниот пат кога ќе праќа инспектор во училиште, директорот нема да гледа контрола, туку политика. Токму тоа е цената што се плаќа за молчењето.