Има куќи што се само адреса, и има куќи што се цел еден живот спакуван во ѕидови. „Ел Манантијал”, имотот на Ана Обрегон на Мајорка, е од вторите – и токму затоа продажбата на која сега се решава не е обична трансакција со недвижнина, туку збогување со повеќе од пет децении сеќавања.

Куќата ја изградил нејзиниот татко Антонио Гарсија Фернандез кон крајот на шеесеттите, на прва линија до морето во ексклузивната Коста де лос Пинос, со поглед на заливот Кала Милор. За семејството таа повеќе од педесет лета беше летно прибежиште – местото каде што се враќаа секоја година, со сите што ги нема веќе и сите спомени што останале.

Околу куќата се протега медитеранска градина со бескраен поглед: маслинки, портокали, калинки и автохтона вегетација што не бара многу, а дава сè – сенка, мирис и чувство дека местото е тука со векови. Од градината погледот паѓа директно на заливот, без ништо што го прекинува.

Базенот е можеби најфотографираниот детаљ од целиот имот – голем надворешен базен опкружен со уредена трева и простор за сончање, токму онаа слика што ја поврзуваме со раскошните мајорчански лета. Тука не е импресивно затоа што е скапо, туку затоа што е едноставно и отворено кон морето.

Самата куќа е изградена на околу 1.000 квадратни метри на едно ниво – реткост што куќата ја прави да диши, без скали, со сите простории што се отвораат една кон друга и кон терасите. Срцето на домот е дневната соба, големото место за собирање на целото семејство, со излез кон тераса и поглед што влегува внатре низ секој прозорец.

За гостите има седум апартмани, секој со сопствено купатило – доволно за целото семејство да биде под еден покрив одеднаш, што и беше поентата на ваквата куќа. Кујната е намерно голема, осмислена не само за готвење туку за домаќинство во вистинска смисла, за големи маси и долги ручеци што траат додека сонцето не зайде.

Но „Ел Манантијал” е повеќе од збир на квадрати, базени и апартмани. Тоа е куќа во која се измерило едно семејство низ децении – летата, гостите, луѓето што ги нема. Тоа е причината зошто збогувањето со неа боли посилно отколку што би болело збогувањето со која било убава вила. Некои куќи се продаваат. Други се оставаат, и тоа никогаш не е лесно, колку и да е висока цената.