Премиерот Христијан Мицкоски и градоначалникот на Скопје Орце Ѓорѓиевски се сретнаа во владата за да разговараат за капиталните проекти во метрополата. По класичен манир, Ѓорѓиевски објави на Фејсбук: „Скопје заслужува многу. Скопје добива нова енергија, нова динамика и нова перспектива.”

Без конкретни проекти. Без буџетски бројки. Без рокови. Само симболика и реторика. Тоа е сертифицирана македонска политичка комуникација – средба на двајца истомисленици, фотографии, и реченици кои звучат добро, но не налагаат на никого никаква обврска.

Контекст: Мицкоски е премиер од ВМРО-ДПМНЕ. Ѓорѓиевски е градоначалник на Скопје од истата партија. Кога партијата ја контролира и владата и градот, координацијата би требало да биде лесна. И сепак ова е средба објавена како „историска”. Зошто? Затоа што во македонската политика, секоја интеракција со премиерот мора да биде претставена како симбол на „вистинско лидерство”, дури и кога станува збор за рутинска административна координација.

Прашањето на кое не се одговара: кои се конкретните проекти? Скопје со години чека развој на јавниот превоз, реконструкција на улиците во централните општини, реално финансирање на општинските буџети. Како од оваа средба ќе се преведе во некоја конкретна одлука која навистина ќе ги допре граѓаните?

Реалноста зад сликата: пред новата фотографија стои стариот проблем. Градскиот воз сè уште не тргнал. Зеленикос-Ѓорче Петров делницата има прашања за рокови. Јавните паркинзи во централно Скопје се хаос. Битолскиот пристап – сè уште се чека. И сите овие реалности нема да бидат решени со една ваква средба. Граѓаните ќе оценат не по ова што е речено, туку по тоа дали ќе се направи нешто конкретно во наредните три месеци.