Мицкоски „имал обврски“ и не дојде на суд: Ристоска ја тужи ВМРО-ДПМНЕ за „Каков крај“

Премиерот Христијан Мицкоски беше уредно повикан во Основниот граѓански суд Скопје, како законски застапник на ВМРО-ДПМНЕ, да се изјасни за партиските соопштенија против поранешната јавна обвинителка Ленче Ристоска. Не дојде. Адвокатката на партијата, Ружица Николовска, рече дека премиерот имал неодложни службени обврски и дека неговото присуство не било задолжително.

„Имаше повеќе месеци во кои претседателот на ВМРО-ДПМНЕ можеше да го усогласи својот распоред. Сметам дека неговото недоаѓање, пред сè, претставува непочитување на судот“, рече Ристоска по рочиштето. Таа бара судот да утврди клевета и навреда и отштета од 300.000 денари.

Соопштение објавено на „специфичен“ ден

Тужбата е за првото од низата соопштенија, објавено на 14 октомври 2025 година, со наслов „Ристоска – тажен симбол за неправда со државни бонуси и службена картичка во служба на Заев и Груби“. Тогаш таа ги застапуваше предметите „Талир 1“, каде партијата беше обвинета, и „Талир 2“, каде нејзиниот имот беше замрзнат. Партијата побарала одмрзнување на имотот, Ристоска предложила барањето да се одбие – и судот го одбил токму на денот кога излезе соопштението. По него следувале уште 16 соопштенија во кои таа била спомената.

Пред судот Ристоска рече дека никогаш не користела службена картичка ниту била задолжена со таква, и дека сите надоместоци уредно ги пријавила. Фразата „Каков крај“, со која почнувало соопштението, вели, ја доживеала како закана за крајот на нејзината кариера, која доаѓа од партија на власт што е странка во предметите што таа ги води.

Слобода на говор – за партијата на власт

Адвокатката Николовска смета дека исказот на Ристоска бил повеќе политика отколку правни аргументи, а соопштението – израз на слобода на говорот. Таа тврди и дека ова е единствен случај во историјата на правосудството во кој обвинител што постапува во актуелен предмет против актуелна партија поднесува тужба. Ристоска подоцна поднесе оставка, откако ѝ беа одземени овластувањата за предметите „Талир“, а Советот на обвинители тогаш утврди дека изјавите против неа не претставувале притисок.

Слободата на говорот е вредност. Но кога партија на власт објавува соопштенија против обвинителката што се спротивставила на одмрзнувањето на нејзиниот имот, а потоа нејзиниот лидер нема време да дојде на суд и да ги објасни, прашањето не е само правно. Кој ги штити обвинителите кога партијата против која постапуваат е и партијата што владее?