Венецуела се обидува да ги преброи своите мртви по два разорни земјотреси што ја погодија земјата, а бројките се стравични. Според непотполни владини податоци, загинале над 1.700 луѓе, а повеќе од 5.000 се повредени – и тоа е само почетна сметка.

Двата силни потреси, со јачина од 7,2 и 7,5 степени, се случија на 24 јуни и најтешко ги погодија Каракас и сојузната држава Ла Гваира. Американскиот геолошки завод проценува дека вистинскиот број жртви „веројатно се мери во десетици илјади” – разлика што кажува сè за тоа колку тешко една земја во криза може да го измери сопственото страдање. Само во Каракас оштетени се 432 училишта, а осум болници мораа да затворат.

Здравствениот систем, веќе кревок пред катастрофата, сега едвај дише. Лекар од престолнината опишува како одделенијата за интензивна нега што порано примале и до десет пациенти сега можат да примат само четири – поради недостиг на персонал и опрема. Кога една земја со години тоне во економска и политичка криза ќе биде погодена од земјотрес, последицата не е само рушевина, туку и систем што нема со што да одговори.

Властите ја прекинаа наставата, а зачуваните училишта ги претворија во привремени засолништа. Во понеделникот удри и послаб потрес од 4,9 степени, по кој повторно се празнеа згради. Балканот добро знае што значи земја да се тресе – но и што значи кога после тресот најголемиот удар доаѓа од тоа колку слаб бил системот пред да удри природата. Прашањето за Венецуела не е само колку срушила земјата, туку колку државата воопшто имала да изгуби.