Путин конечно одговори на писмото на Зеленски – и тоа од говорницата на економскиот форум во Санкт Петербург, тврдејќи дека дури тој ден го прочитал, иако портпаролот му го покажал ден претходно. Поентата не е кога го прочитал, туку што избрал да каже јавно. А избра да удри таму каде што најмногу боли: легитимитетот.

На забелешката на Зеленски за неговите години, Путин возврати ладно: „На мои години многу лидери ги извршуваат своите функции. Прашањето не е во годините, туку колку енергија има човекот.” А потоа дојде вистинскиот удар – за изборите. „Изборите се неопходни!”, рече Путин, додавајќи дека останувањето на власт без избори е узурпација на власта, што претставува кривично дело.

Иронијата тука е густа како магла. Човек што владее со Русија повеќе од две децении и што промени устав за да остане, држи лекција за тоа дека власта без избори е „узурпација”. Кога оној што најмалку има право да зборува за избори зборува најгласно за нив – тоа не е аргумент, тоа е тактика. Целта не е вистина, целта е да го изеде противникот пред да стигне да одговори.

Останатиот дел од говорот беше витрина на бројки. Русија е светски лидер во нуклеарната енергија: „Над 80 проценти од проектите за изградба на нуклеарни централи на светскиот пазар се реализираат со учество на Росатом”, рече Путин. Додаде и буџетски дефицит од 2,6 проценти од БДП – помал од оној на Франција и САД – невработеност од 2,2 проценти и очекувана инфлација од 5,2 проценти до крајот на годината.

Бројките се вистински, но приказната што ја раскажуваат е внимателно избрана. Секоја власт знае да извади токму оние цифри што ѝ одат во прилог и да ги остави настрана оние што не ѝ одат. Прашањето што Путин не го одговори е она што секогаш фали од ваквите говори: ако сè е толку добро, зошто војната сè уште трае? Балканот ги знае ваквите говори напамет – секој наш лидер исто вади бројки кога приказната станува непријатна.