Стан од 70-тите што не го срушија: како да реновираш без да фрлиш сè

Стан од 1970-тите во Мадрид, 250 квадрати, темен и затворен, поделен на мали простории што повеќе не одговараат на ниеден начин на живеење. Наместо да се сруши сè и да се почне од нула – најлесното и најскапото решение – ентериерната дизајнерка Беатриз Санчез од студиото DOSDE избра потежок пат: да го зачува најдоброто и да го преобрази остатокот. Проектот доби награда на Design Summer Fest 2025.

Стратегијата беше јасна од почеток. „Одбравме да ги почитуваме елементите како подот, плакарите и библиотеката за навистина да вложиме таму каде клиентот ќе забележи секој ден – кујната и некои завршни детали“, вели Санчез. Три цели: повеќе светлина, подобра поврзаност меѓу просториите и приспособување кон современиот живот на семејство со три тинејџери.

Дневната соба го задржа оригиналниот дабов под во рибина коска, главната библиотека и каминот – но сите добија ново лице. Каминот е освежен со кварцит од Cosentino, библиотеката е лакирана во истиот тон како ѕидовите за визуелно да се стопи со нив. Додадени се засветлени витрини на краевите и работно катче со дрвени полици крај прозорците, за потребите на семејство што сè повеќе работи од дома.

Кујната е срцето на целиот проект – и тоа се гледа. Централниот остров со кварцит Taj Mahal од Cosentino служи истовремено како работна површина, место за собирање и неформална трпезарија. Плакарите се во природен даб од DOSDE Cocinas, а на работната зона се поставени плочки од Equipe. „Кујната сега е срцето на проектот. Оската, центарот на куќата. Каде животот врие полека“, вели дизајнерката. Отворените полици крај аспираторот се детал што кажува дека оваа кујна е за живеење, не за фотографирање.

Трпезаријата е едноставна – дрвена маса со метални столици, окапана со природна светлина од прозорците. Главната спална соба доби изработена узглавница со вградени ноќни масички и месингани апликации за меко осветлување. Дабовиот под во рибина коска се провлекува низ целиот дом, давајќи чувство на континуитет што старите поделени станови ретко го имаат.

Бањата беше неоспорен приоритет. Порано – студена, застарена, со обоена санитарија во стилот на минатиот век. Сега – монохроматска палета со слоеви на текстура: мат површини, гланц акценти, внимателно осветлување. Наместо да вика, оваа бања шепоти. Целата логика на реформата е тука во мало: не менувај заради менување, туку каде има смисла.

Поуката од овој проект го надминува мадридскиот стан. Санчез го опишува пристапот како „враќање, лакирање, поправање и реинтерпретирање“ наместо целосна замена. Во време кога сè нè тераат да рушиме и купуваме ново, идејата дека стариот дабов под од 1970-тите вреди да се зачува – и дека ќе изгледа подобро од секој нов – е речиси бунтовна. Понекогаш најскапата реновација е онаа во која најмалку фрлаш.