Прво се мислеше дека руски пилот по грешка испуштил разорна водечка бомба ФАБ врз сопствена територија. Потоа официјалните гласови кажаа нешто друго – експлозијата во селото Беловско кај Белгород избувнала во складиште за муниција. Која и да е вистинската верзија, резултатот е ист: силна детонација, ранети и десетици оштетени куќи длабоко во руска земја.

Според властите во Белгородската област, петмина се повредени, а ударниот бран искршил прозорци на една административна зграда, три станбени објекти и над 20 приватни куќи. Секундарните детонации што се слушаат на снимките што кружат по мрежите ја поткрепуваат теоријата за складиште – украински извори проценуваат дека станува збор за муниција за системот „Искандер” или за противвоздушниот С-300.

Официјален Белгород ги потврди ранетите и штетата, но не сакаше да каже што точно се запалило ниту чија била грешката. Тоа молчење е речито. Кога една држава води војна и одеднаш ѝ експлодира сопствено складиште, признанието дека било свое – или дека било погодено – не доаѓа лесно.

Што и да се случило, приказната илустрира една стара вистина за војните: фронтот ретко останува таму каде што е нацртан на картата. Белгород е руски град, далеку од официјалната линија на судирот, а сепак неговите жители таа вечер ги бркаа истите парчиња стакло како луѓето од другата страна на границата. Војната не чита пасоши.